Tekstjuweel, Joke G. van der Leij

Mantelzorger Special en Eerlijke Kost

2011-10-24T16:42:00.009+02:00

Afgelopen weekend lag de Mantelzorger Special 2011-2012 van Mezzo op mijn mat. Ik schreef twee artikelen voor deze uitgave: een over zogenaamde brussen, kinderen die een broer of zus met een handicap hebben. En een tweede artikel over social media en mantelzorgers.

Social media zoals Hyves, Twitter en LinkedIn zijn bij uitstek geschikt om in contact te blijven met de buitenwereld, zo vertelden de mantelzorgers die ik voor het tweede artikel interviewde. Ook dat een blog een prima uitlaatklep is en heel geschikt om familie, vrienden en naasten op de hoogte te houden van je leven als mantelzorger. Met alle frustraties, ervaringen, leerpunten en mooie momenten van dien.

Een blog? Opeens slaat mij de schrik om het hart. Wanneer heb ik eigenlijk mijn laatste blog eigenlijk geschreven? Oeps, dat was in juni.

Even het smoezenboek te voorschijn halen: teveel andere dingen aan mijn hoofd. Zoals de ontwikkeling van Eerlijke Kost, een nieuwe V.O.F. die ik samen met mijn collega Marie Jeanne Bisscheroux heb opgericht. Verder manlief die deze zomer een nieuwe heup kreeg. Ook onze uitgestelde vakantie in Frankrijk en nu weer veel opdrachten voor Tekstjuweel.

Hoog tijd voor een herstart dus. Vanaf nu weer regelmatig blogs van Tekstjuweel. Of van Eerlijke Kost. Met dank aan de wake-upcall van de Mantelzorger Special van Mezzo.En lees vooral nog even pg.17-19 van de Mantelzorger Special. De moeite waard. Echt waar.

Workshop Hernhutters bakken

2011-06-09T12:05:00.022+02:00

Erfgoedpartners Zeist is een samenwerkingsverband tussen verschillende organisaties in Zeist die het erfgoed en de geschiedenis van Zeist voor een breder publiek tot leven willen wekken. Eerste initiatief is de tentoonstelling 'Zeist op de kaart', te bezichtigen in de expositieruimte van de (Hernhutter)Broedergemeente aan het Zusterplein in Zeist. En verder zijn er activiteiten die raakvlakken hebben met de Zeister historie. Zo vond er maandag 6 juni een workshop Hernhuttertjes bakken plaats bij Bakker Albert aan de Egelinglaan in Zeist. Hernhuttertjes zijn koekjes waarvan het recept afkomstig is uit de archieven van de Broedergemeente. Evangelische koekjes dus. Hoe zou dat smaken? Ik meldde me meteen aan.

Gewapend met een echte bakkersschort -ik was de mijne vergeten- ging ik samen met negen andere deelnemers enthousiast aan de slag in de bakkerij. Alles stond al klaar: het recept, basterdsuiker, roomboter, vanille, ei, zout, bakpoeder en Zeeuwse bloem. Eerst wegen en kneden. Terwijl wij daarmee bezig zijn, stort bakker Albert zijn vakkennis over ons uit. Zo wist ik niet dat Zeeuwse bloem een zachte tarwe is die bij uitstek geschikt is om koekjes te bakken. De korrels zijn namelijk vrij zacht zijn en los van structuur. Bovendien bevatten ze in water oplosbare eiwitten. Daardoor blijven koekjes zacht en bros. Precies wat we nodig hebben voor Hernhuttertjes. Al weer wat geleerd.

Ik verbaas me over de bakkersattributen van bakker Albert. Een speciale bakkersmeetlat om precies 2 cm dikke deegplakjes af te snijden bijvoorbeeld. En een metalen meetstaaf waarlangs je 60 cm lange pillen kunt afmeten. Pillen? Verbaasde blikken bij alle deelnemers. Dat is de bakkersvakterm voor deegslierten, legt bakker Albert uit. Bakker Albert heeft ook prachtige koekjesrekken met diepe vormpjes waarin we de gemaakte deegballetjes stevig aandrukken. Ziezo, klaar voor de oven. Met een royaal gebaar stort bakker Albert na twintig minuten het eerste koekjesrek leeg over de tafel. Even afkoelen en dan proeven. Mmm, lekker bros met een vanillesmaakje. De smaak van de Evangelische Broeders is niet verkeerd.

Er is één nadeel: ik heb nu een koektrommel boordevol gevaarlijk lekkere Hernhuttertjes. Dat combineren met mijn vaste voornemen om zo min mogelijk te snoepen, wordt nog een hele uitdaging!
De workshop met bakker Albert wordt herhaald op 13 juli en 24 augustus.Kijk op www.erfgoedzeist.nl voor meer activiteiten.

Schone aardbeien en besmette komkommers

2011-05-31T15:35:00.008+02:00

De ene voedselcrisis is nog niet achter de rug of de volgende staat alweer voor de deur. Na de alarmerende berichtgeving over de gevolgen van veel te overvloedig antibioticagebruik in de kippenhouderij, blijken nu komkommers besmet geraakt met het zeldzame EHEC-bacterie. Dit is een gevaarlijke variant van de doorgaans onschuldige E.coli-bacterie die in groten getale voorkomt in de menselijke darm, in mest en in oppervlaktewater. De EHEC-besmetting heeft in Duitsland al duizenden mensen ziek gemaakt. Er zijn zelfs veertien doden te betreuren. Ook in Nederland zijn drie mensen ziek geworden na een bezoek aan Duitsland. En wie weet wat er nog meer komt.

Volgens het Productschap Groente en Fruit is er echter met de Nederlandse komkommers niets aan de hand. 'Alleen door sproeien met oppervlaktewater kan besmetting ontstaan', verzekert Frans van Knapen hoogleraar Veterinaire volksgezondheid en expert in voedselveiligheid vandaag in de Volkskrant. 'Maar dat doen we in Nederlandse kassen niet.' Niks aan de hand, zegt ook de Nieuwe Voedsel- en Warenautoriteit.

Ik twijfel. Overdreven? Misschien. Maar omdat het niet de eerste keer zou zijn dat de consument voor het lapje wordt gehouden, besluit ook ik voorlopig de komkommer uit de winkel maar even te laten liggen.

Al dat gesjoemel en gerotzooi met voedsel bevestigt voor mij eens te meer dat het kweken van eigen groentes helemaal geen slecht idee is. En het werkt vaak verbluffend.
Zo hebben wij dit jaar een topoogst van aardbeien uit onze moestuin. Op stro gekweekt, met de compost van onze composthoop waarop we al ons fruit-, groente- en tuinafval gooien. En natuurlijk besproeid met bron- en regenwater. Resultaat? Heerlijke mondvullend frisse,fruitige, zoete aardbeien. In overvloed beschikbaar en spotgoedkoop!

Veel te moeilijk? Juist niet. Iedereen kan zelf kruiden, groentes en fruit kweken. In de (moes)tuin, op het balkon of op het platte dak. Bieslook, tijm, appels en peren, sla, tomaten, aardbeien, zelfs komkommers. Het werkt verslavend: wie eenmaal van eigen oogst heeft geproefd, is voorgoed verkocht. Daarom is het nu weer hoog tijd voor nog zo'n (h)eerlijke aardbei. Bah, wat lekker!

Jonge pimpelmezen

2011-05-18T17:03:00.021+02:00

Moeder voert rupsjes aan

Net als vorig jaar huist de familie Pimpelmees in het nestkastje naast de keukendeur. Er zijn negen jongen uitgekomen die de hele dag door piepen om nog meer rupsjes, wurmpjes en andere lekkere dingen. Hoe ik weet dat het negen pimpelmezen zijn? Heel simpel, we hebben in het kastje gekeken.

We hebben niet alleen pimpelmezen in de tuin maar ook veel kauwtjes. Die zijn hondsbrutaal. Met hun veel te grote zwarte lijven maken ze de pindasilo onveilig. Steeds maar weer proberen of zij ook van die pinda's kunnen snoepen. En daarmee jagen ze alle andere zangvogeltjes weg.

Kauwtjes houden ook van jonge mezen. Dat weten we nog van vorig jaar. Toen stond ons kastje op de buitenlamp. De kauwtjes konden op het dakje van het mezenkastje gaan zitten om zo af te wachten tot de jongen zouden uitvliegen. Om te voorkomen dat onze mezen door de kauwtje zouden worden opgegeten, plaatsten we een steen op het dakje. Zo probeerden we de jonge mezen te redden uit die begerige kauwensnavels. Dat was niet zo'n handige actie.

Negen jonge pimpelmezen

De steen bleek veel te zwaar voor de buitenlamp. En dus stortte de lamp na tien minuten met het mezenkastje en al neer op de grond. Dat was wel een heel hardhandige introductie in de echte wereld. Alle meesjes op een na overleefden onze domme ingreep.

Hopelijk is onze mezen dit jaar een zachtere landing in de echte wereld gegund. Aan ons zal het niet liggen. Het kastje is stevig aan de muur bevestigd en de kauwtje kunnen er niet bij. Nog niet tenminste. Want eenmaal uitgevlogen wacht een harde wereld vol gevaar. Wie zich het beste aanpast, overleeft. En komt terug in ons kastje. Voor de volgende generatie. Ik kan me er nu al op verheugen.

Vroege Vogels tv op bezoek

2011-05-10T14:34:00.016+02:00

Onze composthoop op tv

Begin maart meldde ik onze tuin aan bij tuinreservaten.nl. Dit is een actie van Vara's Vroege Vogels met als doel de groene, natuurlijke tuin te promoten. Ik bestelde het daarbij horende houten bordje. Omdat er zo'n schattig winterkoninkje opstaat en je dit kunt ophangen om te laten zien dat jouw tuin een groene oase is voor alles wat groeit en bloeit. Die actie kreeg nog een staartje.

De redactie van Vroege Vogels-tv belde ons vorige week op of ze mochten filmen in onze tuin. Kippen, bijen, vissen in de vijver, broedende pimpelmezen en een tuin met een composthoop: dat leek de redactie een aantrekkelijk geheel. In eerste instantie zou de focus op de bijenstal komen te liggen. Maar uiteindelijk werd het de composthoop, want een imker hadden ze al gefilmd. En dus staan vanmorgen cameraman Mark, geluidsman Rene en regisseuse Cathelijn op de stoep. Prima timing: na weken van zon is het juist vanmorgen bewolkt en regent het. Ook wel weer passend: de arme regisseuse heeft griep en de composthoop floreert alleen maar meer bij een beetje nattigheid.

"Kijkt u vaak naar Vroege Vogels tv?", vraagt Cathelijn. "Eh, eerlijk gezegd bijna nooit", moeten wij beschaamd toegeven. "Maar we luisteren wel altijd naar Vroege Vogels radio op zondagochtend", alsof dat alles goedmaakt. Bestraffende blik. "Tv-mensen en radiomensen komen van totaal verschillende planeten", legt regisseuse Cathelijn uit. Daar zijn we het helemaal mee eens.

Peter heeft de hoofdrol, besluit de ploeg. "Nee, U komt niet in beeld", legt Cathelijn uit. "We hebben al genoeg vrouwen gefilmd en zijn blij dat we nu eindelijk eens een man hebben." Omgekeerde emancipatie. Weg kans op eeuwige roem. Van de schrik vergeet ik foto's te maken als ze draaien. Maakt trouwens ook teveel herrie want zo'n geluidsman heeft een supergevoelige microfoon aan een hengel en die hoort alles.

Bloeiende dagkoekoeksbloem

Het draaiboek voorziet in een cyclische opbouw. De composthoop leeft van groente-, fruit- en tuinafval. En van fijngemalen kalk van de eieren die onze kippen gelegd hebben. En als dit alles na een half jaartje is gecomposteerd tot mooie grond wordt dit uitgestrooid op de tuin zodat alles weer groeit en bloeit. Dan is de cirkel weer rond. Dit nu is de kern van het tv-item.

Peter moet vanuit de keuken naar het kippenhok lopen. Met een olijk "Goedemorgen dames", haalt hij de eitjes uit het leghokje en brengt ze weer terug naar de keuken. Dan stampt hij verzamelde eierschalen fijn en maalt ze tot poeder in ons oude koffiemolentje. Vervolgens kiepert hij de wekelijkse oogst van ons GFT-afval op de hoop. "Wat is er nu zo leuk aan een composthoop?", vraagt Cathelijn. Peter legt het minstens vier keer uit. Want cameraman Mark is niet snel tevreden. Maar een beetje composthoopfilmster draait daar natuurlijk zijn hand niet voor om.

Als na drie uur draaien Peter en alle composthoopwurmen, duizendpoten, bloemen en onze pimpelmeesje uitgebreid zijn gefilmd, is iedereen blij. Cathelijn iets minder want zij stort definitief in. De ploeg moet zonder haar een item draaien in Zeeland. Wij nemen afscheid en wensen Cathelijn beterschap. "En nu in het vervolg ook naar Vroege Vogels-tv kijken hoor", zegt ze nog. "Tuurlijk", beloven wij plechtig. Te beginnen bij dinsdag 17 mei om 19.25 op Nederland 2. Want dan wordt het uitgezonden.

Eerlijkekost.nl

2011-04-19T22:05:00.009+02:00

Even een heel kort blogje over Eerlijkekost.nl, de website in ontwikkeling over alles wat met natuurlijke, eerlijke en vooral heerlijke voeding te maken heeft.
Vanmorgen weer een gesprek gehad met onze vormgeefster Veronique van Campen van Studioveer communicatie en creatie over de huisstijl en een moodboard -verschrikkelijk woord!- dat we nodig hebben om onze voorstellen aan potentiele sponsoren te presenteren.

Samen met collega en medeoprichter Marie-Jeanne Bisscheroux gaan we nu op zoek naar beeldmateriaal dat het juiste gevoel weergeeft van onze website in wording. Een fotootje heb ik zelf al gemaakt. Jonge sla van onze moestuin. Bijna groot genoeg om te oogsten. Vers, gezond, duurzaam geteeld en heel erg lekker. Helemaal de sfeer van Eerlijkekost.nl!

Nu nog meer van dit soort heerlijke plaatjes zoeken. Daarvoor gaan wij o.a. kijken in het uitgebreide fotoarchief van fotograaf Michiel Wijnbergh, die gespecialiseerd is in onderwerpen die met biologisch en duurzaamheid te maken hebben.
Eerlijkekost.nl komt op stoom, echt waar!

Heerlijke kost

2011-04-01T21:48:00.010+02:00

Eerste verse rabarber van de tuin

Het is weer lente en de eerste verse groenten komen weer van onze moestuin. Heerlijk, natuurlijk en op een milieuvriendelijke eerlijke manier gekweekt. De afgelopen weken aten we al spinazie en - mmmmmm - verse winterpostelein. Zacht en mals, het lekkerst in een dressing van een beetje olie en wijnazijn, een druppeltje citroen en een theelepeltje verse honing. Onze eigen honing natuurlijk, afkomstig van drie bijenvolken die wonen in bijenkasten in onze achtertuin.

Stukjes rabarber met rozijnen koken

Vandaag was het opnieuw tijd voor een seizoensprimeur: de allereerste rabarber van de tuin. Een tikkeltje friszuur, maar gekookt met rozijnen een beetje suiker en/of sinaasappelsap overheerlijk in de yoghurt. Dat is nog eens wat anders dan die uitgedroogde slappe rabarberstelen uit de supermarkt. Die smaken nergens naar en laat ik al jaren links liggen. Verse groentes en kruiden uit eigen tuin zijn overigens niet alleen veel lekkerder maar ook nog eens goedkoop.

Makkelijk praten als je zelf een volkstuin hebt, zult u denken. Inderdaad. Maar het goede nieuws is dat iedereen op zijn manier aan de slag kan met zelfgekweekte groentes. Een bak met tomatenplanten is zo neergezet. En zelfs een vierkante meter tuin is al genoeg om van alles te kunnen zaaien en telen. Iedereen kan dus aan de slag met (h)eerlijke kost.

Toch te moeilijk? Houd moed. Samen met een collegatekstschrijver ben ik bezig een nieuw concept te ontwikkelen op dit gebied. Daarmee wordt het voor u makkelijker om de overstap naar natuurlijke, gezonde voeding te maken. Wat u krijgt? Informatie natuurlijk. Over voeding, gezondheid, keurmerken en ondernemers die in deze sector actief zijn. Handig via het internet beschikbaar en op een journalistieke wijze gepresenteerd. Eerlijk en toegankelijk. Zo kunt u zelf uw mening vormen. Activiteiten bieden we ook. En voordeel. Echt waar.

Nieuwsgierig? U wilt al die handige tips en trucs over natuurlijke voeding weten? Meedoen, zelf aan de slag, profiteren? Dat snap ik. Nog even geduld. Binnenkort meer. Mis het niet!

Tuinreservaat.nl: stop het stenen tijdperk!

2011-03-07T20:35:00.010+01:00

Ik woon in een reservaat. Een tuinreservaat. Dat komt omdat in onze straat het stenen tijdperk is aangebroken. Dat zit zo. Al heel lang weet ik dat onze tuin niet in de pas loopt met de huidige trend. Stenen terrassen, veel beton en zo min mogelijk groen. Dat is de norm. Een dode tuin dus, zonder vieze blaadjes, enge dieren of ander ongemak. Onze tuin vormt daarop een ernstige uitzondering.

Wij hebben zo min mogelijk bestrating. Een tuin met kronkelige paadjes, bomen en begroeiing met vruchten en bloemen. Dat lokt vogels, insecten en vlinders. Onze tuin heeft ook een vijvertje waarin kikkers, salamanders en vissen vrolijk rondzwemmen. En klimplanten en hagen. Ze staan tegen de houten schutting, ons oude schuurtje en de gevel van ons huis. Ook is er een composthoop vol vette wurmen. Pas nog huisde er een nestje jonge piepende muizen. Rommelhoekjes met houtblokken en losse stenen zijn er ook. Dit biedt egels, padden en andere leuke tuingasten een perfecte schuilplaats. Mezen, vinken, merels, heggemussen en boomklevers zijn bij ons kind aan huis. Het nestkastje boven de keukendeur mag zich alweer verheugen in de bijzondere belangstelling van de familie pimpelmees. Onze tuin is puur groen.

Niet alleen onze straat, maar ook onze huidige regering is van het stenen tijdperk. Ecologische hoofdstructuur? Weg ermee! Investeren in duurzaamheid en het milieu? Geldverslindende onzin! Economie en asfalt, dat is waar het allemaal om draait. Hoog tijd voor een actie, vonden de programmamakers van het Vara-radioprogramma Vroege Vogels.

Als de overheid dan niet wil investeren in natuur, dan moeten de burgers het zelf maar doen. Er zijn ruim vijf miljoen Nederlandse tuinen. Vergroen deze zoveel mogelijk en er ontstaat een nieuwe ecologische structuur. Daarom start Vroege Vogels de actie: tuinreservaten.nl. met als motto 'Stop het stenen tijdperk'. goed idee. Behalve dan dat woordje 'reservaten'. Dat doet mij toch een beetje denken aan afgesloten terreinen waar je voor veel geld kunt kijken hoe bijna uitgestorven (dier)soorten hun treurig einde afwachten.

En nu? Ik heb mijn tuin aangemeld als groene oase. En ik hang binnenkort het symbool op van deze Vroege Vogel-actie: een vierkant maiskleurig bordje waarop een winterkoninkje staat afgebeeld. Ter inspiratie. Gaat het werken? WIJ leven in het groene hier en nu, maar ZIJ nog in het stenen tijdperk. Ik houd mijn hart vast.

Europees Jaar van de Vrijwilliger 2011

2011-02-28T15:14:00.006+01:00

2011 is het Europese Jaar van het Vrijwilligerswerk (EVJ). Bedoeling daarvan is om alle vrijwilligers die zich inzetten voor een ander in het zonnetje te zetten. In Nederland zijn zo'n vijf miljoen vrijwilligers actief. Hoe onschatbaar deze mensen voor de samenleving zijn, realiseerde ik mij vorige week. In opdracht van Mezzo, Landelijke Vereniging voor Mantelzorgers en Vrijwilligerszorg moest ik een paar zorgvrijwilligers interviewen voor het ledenblad van Mezzo:De Mantelzorger.

Ik maakte kennis met Marian, zorgvrijwilliger in hart en nieren. Dat laatste is letterlijk zo. Marian is namelijk sinds een jaar thuisdialysemaatje voor haar vriendin Miranda. Miranda is getrouwd met Eric en is moeder van twee kinderen. En ze heeft een ernstige nierziekte waardoor zij elke dag moet dialyseren. Marian en Miranda kennen elkaar via Fam Kabaal, een groep van vrouwelijke slagwerkers die overal in de omgeving van Helden speelt. Omdat Miranda heel open is over haar ziekte nodigde ze haar medeslagwerkers uit om bij haar thuis te kijken hoe dat dialyseren nu in zijn werk gaat. En zo kwam Marian bij Miranda thuis. Het maakte diepe indruk op haar.

Elke avond en nacht is Miranda met assistentie van haar man Eric in touw met de thuisdialyse. Week in week uit. Voor altijd. Wat een belasting, dacht Marian. Vooral ook voor Eric. Ze wilde iets doen om hem te ontlasten. Dus werd ze thuisdialysemaatje van Miranda. Logisch toch?

Onverschrokken volgt ze een training in het ziekenhuis in Venlo om te kunnen helpen bij de thuisdialyse. De machine leren kennen, elke handeling precies leren uitvoeren. Naalden opspuiten met zoutoplossing, klemmetjes open, klemmetjes dicht. Alert reageren voor het geval dat Miranda plotseling een bloedrukdaling krijgt waardoor ze wegvalt. Ze doet het in principe eens in de veertien dagen maar ook wel eens een keertje extra. Ik hoor het allemaal aan en mijn mond zakt open.

Wat een toewijding en wat een lef. Ik neem er diep mijn pet voor af. Marian vindt het allemaal heel gewoon. Zij krijgt heel veel blijken van waardering terug voor haar werk, zegt ze. Eric heeft weer regelmatig een avondje vrij om zich op te laden. Vrouw en kinderen merken dat hij meer energie heeft. Kortom, iedereen blij. Daar gaat het toch om?

Marian hoopt dat haar werk anderen tot voorbeeld kan zijn. Er zijn veel te weinig thuisdialysemaatjes, vindt ze. Daar moet veel meer aandacht voor komen. Vandaar dus het artikel in de Mantelzorger dat binnenkort verschijnt. En deze blog. Om mijn steentje bij te dragen en u te inspireren. Doe ermee wat u wilt. MIJN heldin voor het Europese Jaar van het Vrijwilligerswerk 2011 kunt u niet meer worden. Dat is Marian uit Helden. Maar voor 2012 ligt alles nog open. Word ook vrijwilliger en maak kans op een uitbundige lofzang door Tekstjuweel. Dat wil toch iedereen?

Insluipers in Zeist

2011-02-07T21:34:00.007+01:00

"Niet meer van deze tijd, mevrouw en mijnheer!" Twee agenten van het politiekorps Utrecht spreken ons bestraffend toe. Wat was er aan de hand? We waren afgelopen zondagmiddag en een deel van de avond op bezoek geweest bij vrienden. De dag was al raar begonnen. 's Morgens ontdekte ik dat onze auto -nog maar twee weken geleden gekocht- was bekrast. Op de achterklep een dikke Z van Zorro, precies onder het autologo. En aan de zijkant nog een dik kruis. Halleluja...maar niet heus.

Ik had zwaar de pest in. "Maak je toch niet zo druk", vond man. "Het is maar een auto." Kan wel wezen maar ik word ziedend als mensen het verschil tussen mijn en dijn niet maken en zich aan mijn spullen vergrijpen. Niemand had natuurlijk iets gezien of gemerkt. Ik hield er een onbestemd gevoel aan over.

Afijn, we gingen dus 's middags naar onze vrienden in Arnhem. Dat was heel gezellig. Omdat we allebei op maandag weer moesten werken, maakten we het niet te laat. We reden om 22.15 onze inrit op. Daar wachtte ons een onaangename verrassing..

Ten eerste stond de tuinpoort wagenwijd open, terwijl ik heel zeker wist dat ik hem dicht had gedaan toen we weggingen. "O jee, foute boel", flitste het onmiddellijk door mij heen. En ja hoor, aan de achterkant van ons huis stonden zowel de balkondeur als de slaapkamerramen open. Bovendien bleek de schutting op de grens met onze buren beschadigd.

Eenmaal binnen leek er op het eerste gezicht eigenlijk niets gestolen. Geen geld, geen sleutels, geen laptop, geen tv. Ook was er geen ravage in huis. Een geldkistje op de studiekamer van manlief was geopend en op de grond gegooid. Er zat gelukkig niets in. Een fotolijstje kapot. Dat was alles. Toch maar de politie gebeld. Ze kwamen snel. Compliment! "Maar mevrouw, mijnheer! Een slaapkamerraam open laten staan, in welke tijd leeft u?" Tja, dat vroegen wij ons ook af.

De agenten maakten een proces-verbaal op dat we later die week zouden moeten tekenen. "Verder echt niks gestolen?", vroegen ze nog een keer. Nee...ik geloof het niet. "Prettige avond dan." De heren waren nog niet de deur uit of ik zag het. Wacht even...in die kast, daar lagen toch de reservesleutels van onze auto? Nu niet meer dus. Holy shit.

Ik zag het voor me: de dieven zouden die nacht gewoon terugkomen en gezellig met onze auto wegrijden. Ja doei! Ik belde opnieuw de politie en legde uit dat onze auto beslist niet op onze inrit kon blijven staan. Ik mocht hem meteen op het beveiligde terrein van de politiepost komen brengen. Hulde!

Vandaag ben ik zo'n beetje de hele dag bezig geweest met de verzekering, met de garage, en met de politie om mijn daar geparkeerde auto weer mee te krijgen. "Heeft u een proces-verbaal voor me?" Nou nee, want het is gisteravond laat gebeurd en we zouden later in de week gebeld worden voor de ondertekening. Fronsende blik. Vele rijbewijzen, auto- en verzekeringspapieren en politioneel papier- en regelwerk later kon ik na een dik kwartier mijn auto weer meenemen. Gelukkig ging het bij de verzekeraar en de garage lekker vlot. Alles wordt vergoed, alles gerepareerd. En ik kreeg meteen een leenautootje mee. Een geluk bij een ongeluk. Ik hoop trouwens dat 'ie morgen nog ongeschonden op mijn oprit staat.

Het gevoel dat ons huis is bezoedeld door een stelletje onverlaten is nog niet vertrokken. Bah, ik laat nooit, nooit, nooit meer welk raam dan ook openstaan als ik wegga. Zelfs niet als het maar voor even is. En er komt een slot op de poort. Ook wil ik snel nieuwe, stevige slaapkamerramen met dubbelglas en dievenklauwen. En misschien moet mijn man als oud-katholiek maar eens wat extra schietgebedjes doen. Zal het helpen? Garanties krijg je nooit. Al helemaal niet van Onze Lieve Heer.

Bach in bedrijf

2011-02-01T15:06:00.015+01:00

Sinds twee weken ben ik bezig met een webtekst voor een celliste die een eigen bedrijfje wil beginnen onder de naam Bach aan bed. Uh? Bach aan bed? Jazeker. Voor wie niet (meer) naar de concertzaal kan komen en toch wil genieten van het spel van een professioneel musicus. Een zieke, een oudere of iemand die een fysieke of psychische beperking heeft bijvoorbeeld. Een mooi idee. Om me in te leven in de materie zoek ik informatie over dit onderwerp. Er blijkt op dit gebied meer te koop dan ik had gedacht.

Wel eens van de stichting Diva Dichtbij gehoord? Dit is een initiatief van theatermaakster/zangeres Pieternel van Amelsvoort. Zij maakt minivoorstellingen aan de rand van het bed. En brengt mensen met haar zang en directe contact dichter bij hun gevoelens en draagt zo bij aan hun welbevinden. Diva Dichtbij treedt op in verpleeg- en verzorgingstehuizen en de belangstelling voor dit soort optredens is groot. Ik kwam meer op het spoor.

Zo las ik afgelopen zaterdag in de kunstbijlage van de Volkskrant een interview met een tutticelliste van het Gelders Orkest. Zij speelt cellomuziek van onder anderen Faure, Debussy en Bach tijdens uitvaartdiensten. Onder de kop Bach aan de rand van de kuil legt deze celliste uit dat de cello bij uitstek geschikt is om emoties bij mensen los te maken. Muziek waarbij je kunt huilen dus. Dit soort extra's vormen een nieuwe trend onder uitvaartvernieuwers om rituelen op allerlei manieren persoonlijk te maken.

Bach aan bed, Bach aan de rand van de kuil. Bach lijkt helemaal in bedrijf. Ik schenk mijzelf een wijntje in en zet maar eens een mooie Bach-cantate op. Nr.37, Brich dem Hungrigen dein Brot. Ik geniet van de koren en de schitterende altblokfluitpartijen in deze cantate die ik zelf enige jaren geleden uitvoerde in de Grote Kerk in Apeldoorn. Ineens veer ik op...

Bach bij een glaasje wijn. En dan niet bij de kuil of het bed, maar in de comfortabele zitbank. Dat is het. Geweldig! Ik heb een nieuwe trend ontdekt! Tevreden zak ik terug. Bach blijft een bron van inspiratie. Ook voor mij. Proost!

Seniorenmomentje

2011-01-13T20:16:00.012+01:00

Januari is de maand van de nieuwjaarsbijeenkomsten. Zo stond er voor vandaag een bijeenkomst in mijn agenda van de Utrechtse Communicatie Kring (UCK) waarvan ik lid ben. Opgewekt reed ik naar Utrecht. Altijd leuk om collega's te spreken en nieuwe dingen over mijn vak te horen. De bijeenkomst werd gehouden in het gebouw van de Fundatie van Renswoude in Utrecht . Eenmaal daar aangekomen, stond ik voor een dichte deur. Niemand te bekennen, alles was donker en ik begreep er niets van.

Ik besloot maar eens een flinke ruk te geven aan de oeroude trekbel aan de linkerkant van de deur. Achter de statige deur klonk een vrolijk geklingel, daarna een zacht geschuivel. De deur ging open en een oudere dame keek mij verbaasd aan. "Ik kom voor de nieuwjaarsbijeenkomst van het UCK", zei ik monter. "Maar nee, dat is toch niet vanavond?", antwoordde zij geschrokken. "Toegegeven, ik heb ook wel eens een seniorenmomentje maar dit weet ik toch vrij zeker. Wacht ik zal het even nakijken." En inderdaad, de bijeenkomst stond gepland voor de volgende dag. "Dan is dit zeker MIJN seniorenmomentje", zei ik in een poging tot gevatheid. De aardige dame keek veelbetekenend en lachte vervolgens hartelijk.

Mijn hemel, word ik oud en is dit de voorbode van mijn aanstaande mentale aftakeling? Of is er niks aan de hand en heb ik gewoon niet goed gekeken? Volgende week ben ik jarig. Om het ingewikkeld te maken, vier ik het op een andere dag. De zaterdag daarna. Tenminste, toch....?

Tekstjuweels terugblik op 2010

2010-12-27T14:24:00.010+01:00

Buiten is het alweer aan het dooien en binnen zit ik achter mijn bureautje te schrijven aan de laatste blog van dit jaar. Ik denk nog eens terug aan de onderwerpen waarover ik me het afgelopen jaar druk maakte: dat waren er aardig wat.

Om te beginnen de verkiezingen, uiteraard. Met als uitkomst een kabinet met de PVV als gedoogpartner. In werkelijkheid de partij die op de achtergrond aan de touwtjes trekt en bijvoorbeeld een rancuneus kunst- en cultuurbeleid ondersteunt en de amateuristische kunstbeoefening de nek probeert om te draaien. Bah! Ben benieuwd hoe lang dit kabinet blijft zitten. Ik zal er in het nieuwe jaar vast nog wel over bloggen. Maar er was meer.

Tekstnet 2.0 bijvoorbeeld, een bijeenkomst over alle ins en outs van social media. Leuk en leerzaam en een stimulans om door te gaan op de weg die ik was ingeslagen: regelmatig bloggen, twitteren en mijn LinkedIn bijhouden. Verder de lente van 2010, met als hoogtepunt een paartje broedende pimpelmezen in het nestkastje naast onze keukendeur. Sander Terphuis, blinde staatsrechtjurist van Iraanse afkomst die de politiek inging als aspirant-kamerlid voor de PvdA. Ook de teleurstellende mismatch tussen Tekstjuweel en buro voor de Boeg, waardoor Tekstjuweels medewerking aan het blad Hoor en Wederhoor van het Gelders Orkest de mist inging.

En dan waren er nog Vliegveld Soesterberg, dat weer natuur mag worden, het overlijden van soulkoning Solomon Burke en de superoptimistische tieners van de Zeister L-flat met hun L-flatwebshow, waarmee zij hun buurt positief op de kaart willen zetten. En last but not least: mijn hoogstpersoonlijk mening over het jubileumconcert Mangiare! van I Compani.

Wat zal het volgend jaar brengen? Een elfstedentocht? Een gevallen kabinet? Nieuwe cursussen op het gebied van social media? Sander Terphuis nu echt als politicus doorgebroken? De familie koolmees in ons nestkastje? Een nieuwe king of Soul? Het definitieve failliet van onze kunst-en cultuureducatie en ons orkestenbestel? Een steengoed bijenjaar met heel veel lekkere honing (te koop)? Wie het weet, mag het zeggen.

Ik houd tot het eind van 2010 maar even mijn mond. Lekker rustig. Toch?

Mangiare! Jubileumproductie van I Compani valt vies tegen

2010-12-13T22:31:00.016+01:00

25 jaar jazz volgens Fellini-recept. Zo prijst het 10-koppig jazzensemble I Compani haar jubileumproductie Mangiare! aan. I Compani staat bekend om zijn verbindingen met film, theater, gedichten, dans, mode en erotiek, zo schrijft Bo van de Graaf, oprichter en leider van dit ensemble op zijn website. Op 12 december 2010 speelt dit gezelschap in filmtheater 't Hoogt in Utrecht en man en ik zijn erbij.

Bo van der Graaf bereidt zijn publiek een 9-gangenmenu. Vol persoonlijke statements, filmfragmenten, stills en flitsen uit bekende en minder bekende films. Allemaal gerelateerd aan, of over eten. Dit alles aangevuld met enkele hoogtepunten uit 25 jaar I Compani, zoals een hese voordracht van Porgy Franssen over Jan Cremers mannelijke kijk op de vrouwenkont uit het programma Gluteus Maximus. Uiteraard gelardeerd met een tsunami van vrouwenbillen op het bisocoopscherm. Heeft dit alles gesmaakt? Nee, ik vond er geen reet aan.

Van herkenbare muziek- en filmfragmenten uit filmklassiekers blijkt helemaal geen sprake. Wel van veel ingewikkelde piepknorarrangementen en filmbeelden die door hun te lage resolutie op het grote filmdoek nooit scherp worden. Behalve wazig, zijn de beelden ook schokkerig. We zien I Compani zelf aan tafel, of onbekende acteurs uit voor mij onbekende films die rond de eettafel de polonaise dansen. Dan ineens bezoekers en verkopers op een levensmiddelenmarkt. En niet te vergeten persoonlijke statements van I Compani-leden over eten. Echt boeiend wil het maar niet worden. Bovendien is dit alles op verbluffend amateuristische wijze door elkaar gehusseld tot een onverteerbare brij die mij steeds zwaarder op de maag begint te liggen.

Ik begin het een beetje benauwd te krijgen van I Compani. Ook van hun spel. Tien losse muzikanten die nogal ongeinspireerd door elkaar heen toeteren en nooit echt samenspelen. Misschien hebben I Compani een beetje de pest in dat er slechts een handjevol mensen in de zaal zit? Hoe dan ook, ik vind het niet om uit te houden. Toch vindt manlief dat we precies dat, ook na de pauze, nog even moeten doen.

En ja hoor, er blijven onverteerbare jazzararrangementen komen. Dat is te zeggen, eerst vraagt de bandleider vanaf het podium de technische mensen van 't Hoogt om meer licht. I Compani kunnen hun muziek namelijk niet lezen en bandleider Bo kijkt bij wijze van illustratie als een blinde kip naar boven. Allemachtig, zoiets regel je toch voor het concert en niet tijdens? Ineens heb ik er genoeg van."Ik wil naar huis!", sis ik tegen man. "Echt?", zegt hij met een gemeen lachje. Eenmaal thuis nemen we gauw een wijntje. "Toch goed om ook weer eens iets te horen wat geen kwaliteit heeft", besluit man tevreden. Laten we het daar maar op houden. Proost!

Abrona, kunst, lunch & cadeau in Zeist

2010-11-26T16:32:00.015+01:00

Handgemaakte spaarvarkens uit de Abrona Cadeauwinkel

Eigenlijk waren we op weg naar de Gamma in Zeist. Maar onderweg kwamen we langs Abrona, kunst, lunch & cadeau. Abrona is een instelling voor zorg en begeleiding van mensen met een verstandelijke beperking. Ook voor passend werk voor deze doelgroep. Bij Abrona, kunst, lunch & cadeau bijvoorbeeld. "Laten we hier een broodje halen", oppert man. Goed idee.

Bij Abrona, kunst, lunch & cadeau een broodje eten is altijd een feest. Niet alleen omdat ze er bijzonder lekkere broodjes, salades en soepen serveren, maar vooral ook omdat de medewerkers die je bedienen zo ontwapenend en eerlijk zijn. Vandaag zijn ze met zijn twee-en. De een is in de leer bij de ander. Er valt nog veel te leren, merken wij. Helemaal als het je eerste werkdag is. De kersverse medewerker in de bediening krijgt eerst instructies voor hij op ons af mag stappen: "Dan zeg je eerst goedemiddag en dan vraag je of je de kaart moet geven. En of ze alvast iets willen drinken." Makkie. Of toch niet?

"Goedemiddag", zegt de nieuweling een beetje verlegen. "Ja, mijn collega is vandaag voor het eerst", valt de routinier hem meteen in de rede. "Ik ben hem aan het inwerken." Nieuweling is nu de draad een beetje kwijt. "Uh..wilt u iets drinken?", fluistert hij, een beetje rood kleurend. Zijn collega knikt goedkeurend. Wij willen een sinaasappelsap en een cappucino. En de kaart natuurlijk. Dat blijkt geen probleem. Binnen de kortste keren staan de drankjes voor onze neus en ligt de kaart binnen handbereik.

Dan volgt de lunchbestelling. Elk lunchgerecht heeft een eigen nummer en dat moet worden aangetekend op een lijst. Oef, de nieuweling zoekt en zoekt. Zijn collega helpt. "Kijk hier, bij de broodjes. Broodje kaas, en een bagel met zalm en geroerd ei." "Lekker hoor, voegt hij er voor ons aan toe. We hebben ook broodje bal. En lekker jus. Die vind ik zelf ook heerlijk!" Hij vertelt het likkebaardend.

De tafel moet nu gedekt. De nieuweling mag het doen. Een zorgvuldig werkje. Vork links, mes rechts, servetje ook rechts. Prima, vinden wij. "Wij doen altijd vork en mes rechts op het servetje met de punt naar rechts", doceert zijn collega echter een beetje streng. "Jouw manier is ook goed hoor, alleen wij van Abrona, kunst, lunch & cadeau doen het altijd zo." Nieuweling knikt. Er komt nog heel wat kijken bij dit werk, zie je hem denken. En makkelijk is het zeker niet.

Als we ons broodje op hebben, gaan we betalen. Dat doen we weer bij een andere medewerker. Samen met een begeleider van Abrona staat zij achter de kassa. "Was het lekker?", vraagt ze belangstellend. Een topvraag. Niet meteen over geld beginnen, maar eerst informeren of het gesmaakt heeft. "Heerlijk!", antwoorden wij en we willen ook wat geven voor de fooienpot. "Stop maar in dat varken op de toonbank", en ze geeft ons een glimlach van oor tot oor.

Man bezoekt het sanitair en ik ga nog even naar Abrona kunst en cadeau, een deurtje verder. "Mooi is alles he?", glundert de dienstdoende verkoper en kijkt me trouwhartig aan: "Ik zou zelf niet weten wat ik zou moeten kiezen."
Ik aarzel over een theemuts. "Hij is mooi, maar een beetje klein", zeur ik. "Ik moet nog even thuis mijn theepot opmeten." Geen spoor van irritatie of teleurstelling. "Tuurlijk, mag hoor, daaag, tot ziens!"

Dag lieve schatten van de theemutsen, bont bemozaiekte bloempotten, felgekleurde geurkaarsen, handgemaakte spaarvarkens en lekkere lunches. Jullie mogen nooit wegbezuinigd worden, ook al denkt het huidige kabinet daar waarschijnlijk anders over. Ik kom terug. Voor die salade Abrona met warme geitenkaas, honing, nootjes en tijm. En die theemuts. Ik kan me er nu al op verheugen.

Dag van de Duurzaamheid

2010-11-11T16:12:00.017+01:00

Vandaag is het Dag van de Duurzaamheid.Ik ben net klaar met mijn reportage over de toegankelijkheid van fitnesscentra voor blinden en slechtzienden, staar een beetje naar buiten en denk na over het thema duurzaamheid.

Dinsdag was ik in fitnesscentrum HealthCity in Oosterhout. Daar ontmoette ik Ilse Princee, achttien jaar, zo goed als blind, bijna afgestudeerd als sociaal-juridisch medewerker en fanatiek sporter. Ze maakt deel uit van de Nationale Selectie van het Goalballteam, dat zich wil kwalificeren voor de Paralympics in 2016 in Rio de Janeiro. Ik volgde haar tijdens haar fitnesstraining.

Hoe ik reisde naar Oosterhout? U raadt het al: met de auto. In totaal 128,5 km op en neer. Vast een ecologische mammoetprint maar ik vond dat het niet anders kon. HealthCity bevindt zich namelijk op een bedrijventerrein een paar kilometer buiten Oosterhout. Openbaar vervoer? Hoezo? Ja, ik kon met de trein naar Nijmegen en dan nog ruim een uur met de bus naar het centrum van Oosterhout waarna ik dan nog een half uur moest lopen naar HealthCity. Gekkenwerk!! Bovendien kampt de NS weer eens met vallende herfstblaadjes. En dus ligt de hele dienstregeling op zijn gat.
Met de auto liep het als een trein. Ik was er in drie kwartier.Geen files, geen blaadjes op de weg, niks. Terug idem dito. Hoera!

Hoe duurzaam ben ik verder? Wij hebben een hoogrendementsketel in huis. Ik doe aan gescheiden afval: groen apart, plastic apart, restafval apart. Gek word ik er soms van. Ik eet weinig vlees, ik koop verder zoveel mogelijk biologische producten en we hebben overal spaarlampen. Verder ben ik de gelukkige bezitter van slechts een auto.En we hebben spouwmuurisolatie. Scheelt enorm in de verwarmingskosten. Echt waar!

Minpuntje: man en ik gaan af en toe op vakantie met het vliegtuig. Afgelopen september nog naar Bologna. Niet dat wij zo dol zijn op vliegen, integendeel. Maar als je niet naar Thailand, Australie of Nieuw Zeeland hoeft van jezelf, ben je redelijk snel van A naar B. En het was wel heerlijk in B.

Is het goed genoeg? Wachten tot de Nederlandse regering iets doet is in elk geval geen optie. Het huidige kabinet heeft niets met groen en het milieu. Law and order, stilstand en 'Eigen land eerst', dat is waar deze club voor staat.

Ik put hoop uit Urgenda, initiatiefnemer van de Dag van de Duurzaamheid. Urgenda is een actie-organisatie die Nederland sneller duurzaam wil maken. Samen met bedrijven, overheden, maatschappelijke organisaties en particulieren. Duurzaamheid van onderop in plaats van bovenaf. Kortom, begin bij jezelf. Hier en nu. Het is vijf uur. Tijd voor de boodschappen. Inderdaad...op de fiets.

L-flatwebshow

2010-10-24T16:20:00.021+02:00

Foto rechts: Dax fotografeert Daniel (l.) en Samme

Voor opdrachtgever de Kombinatie was ik afgelopen donderdag op stap in Zeist. Ik moest een interview maken met Samme, Dax en Daniel, drie tieners die wonen in de L-flat. Zij maken sinds juni 2010 de L-flatwebshow. Omdat zij alle negatieve praatjes over hun flat een beetje zat waren. Zelf vinden ze namelijk helemaal niet dat ze in een verschrikkelijke wijk wonen vol buitenlanders en criminelen waar het altijd Wild West is. En dat willen ze bewijzen door filmpjes over de wijk te maken. Ze noemen het de L-flatwebshow. Het optimisme spat van hun filmpjes af. De L-flat is LEUK! Zo luidt hun positieve boodschap.

Aan de keukentafel van de moeder van Daniel vertellen de jongens mij enthousiast alles over de L-flatwebshow. Hoe en waarom het begon, de reacties, wat ze allemaal filmen en dat er al veertien filmpjes staan op Youtube en Hyves. Ik ga er nu niet verder op in want dat moet u maar lezen in het artikel dat in november 2010 verschijnt in Middenin. Dat is het bewonersblad van woningbouwvereniging de Kombinatie in Zeist, de eigenaar/verhuurder van de L-flat. Een detail wil ik nog wel verklappen.

Het initiatief van Samme, Dax en Daniel is namelijk opgepikt door de Vara. De Vara maakt momenteel een serie reportages uit de wijk Vollenhove in Zeist onder de titel De Flat. Journaliste Marie-Claire van den Berg doet verslag en maakte op 17 september 2010 een reportage over Samme, Dax en Daniel. Zo kreeg een klein initiatief ineens landelijke bekendheid. En het balletje rolt nog verder door.

De jongens willen namelijk een voetbalkooi. Vlakbij hun flat. Zodat alle kinderen in hun flat daar veilig kunnen voetballen. Om dat te financieren, willen ze een sponsorloop organiseren. "In onze wijk. Voor en door iedereen. En de Kombinatie gaat ons daarbij helpen. Echt tof."

Ik sta paf. Zo jong, zo optimistisch en zo daadkrachtig. Vechten voor het imago van de wijk waar je woont. Niet wijzen naar anderen maar zelf aan de slag om je dromen te realiseren. Verbeter de wereld en begin bij jezelf. Zij doen het al. Nu heel klagend en mopperend Nederland nog.

Samme, Dax en Daniel, jullie zijn helden. De helden van de L-flat. Schrijven over jullie was mij een eer. En die voetbalkooi, die komt er ook!

Soulzanger Solomon Burke 1940-2010

2010-10-11T12:41:00.020+02:00

Foto links: Solomon Burke

Zondag 10 oktober overleed Solomon Burke, godfather van de soul. Burke was net aangekomen op Schiphol en zou een optreden geven in Paradiso met De Dijk. Aanleiding was de release van het album Hold On Tight dat vorige week uitkwam. De Dijk en Burke hadden dus wat te vieren. Het mocht niet zo zijn. The Lord, in wie Burke als predikant van zijn eigen House of God For All People in Los Angeles, heilig geloofde, riep hem per ommegaande tot zich toen hij door zijn dochter uit het vliegtuig werd geholpen. Bizarre timing. Waarschijnlijk vond Hij dat Solomon Hem nu maar eens in eigen huis moest bezingen.

Zelf hoorde ik Solomon Burke een paar jaar geleden voor het eerst live tijdens een optreden op het North Sea Jazz-festival, toen nog in Den Haag. Met als absoluut hoogtepunt Don't Give Up On Me. Geweldig. Burke in een donker kostuum. Met zijn ruim 120 kilo gezeten op een soort troon. Hij werd briljant begeleid, met wat mij betreft een hoofdrol voor de muzikant achter het elektronisch orgel die het diep doorleefde stemgeluid van Burke voorzag van de perfecte ondersteuning. Burke zong uit zijn tenen, uit de diepste diepten van zijn enorme lijf. Kippenvel. Iedereen ging plat. Het was mijn eerste en naar ik nu weet ook allerlaatste livekennismaking met deze unieke zanger.

De Dijk geeft op de 12e een concert in aangepaste vorm. Een celebration en homecoming, volgens De Dijk. Ik houd morgen mijn eigen tribute en luister naar Don't Give Up On Me. Achter mijn ogen dat onvergetelijk liveoptreden, die kolossale man en zijn unieke geluid. Verleden tijd. God bless! Yeah!

Time-out

2010-09-14T14:46:00.024+02:00

Foto links: Historisch centrum van Bologna
Ik begin zo langzamerhand een beetje moe te worden van de kabinetsformatie. In plaats van de door Mark Rutte beloofde snelle formatie, is Nederland nu al maanden in de ban van een ingewikkeld knipperlichtproces. De stand van zaken tot dusver:

AAN:eerst op rechts met VVD, CDA en PVV.
UIT: het CDA wil pas aanschuiven nadat VVD en PVV hebben onderhandeld, kortom: uit.
AAN:nu op links met Paars Plus.
UIT: links wordt het niet eens, alweer een formatiepoging gestrand.
AAN:2e poging op rechts, nu met gedoogsteun van de PVV. Radiostilte over de onderhandelingen.
UIT:CDA-dissidenten beginnen zich te roeren over de PVV. Klink stapt na weken van onderhandelen met de PVV op als onderhandelaar omdat hij Wilders toch niet ziet zitten.
Geert Wilders zegt daarop het vertrouwen in het CDA op en trekt de stekker eruit.
AAN: daags na Klinks vertrek en een nachtje lekker slapen blijkt het wantrouwen van Wilders in het CDA als sneeuw voor de zon verdwenen.Geert heeft er weer zin in en dus de VVD en CDA ook. Volgens informateur Tjeenk Willink geloven zij er zelf heilig in dat het gaat lukken?!
UIT?: Wilders mag op uitnodiging van zijn islamofobe vriendin Pamela Geller een toespraak houden op Ground Zero. Nederland siddert. Gaat Geert te ver? En maakt het CDA het dan weer uit?
AAN: welnee, Geert preekt alleen voor eigen Amerikaanse parochie en in Nederland onthouden de VVD en CDA zich van commentaar. Kortom, niks aan de hand, voor zolang als het duurt.

Enzovoort, enzovoort, enzovoort.

Buiten is het fris, druilerig en somber. Binnen zit ik. Achter mijn bureau. En ik heb een enorme behoefte aan een time-out. Even geen geneuzel over de formatie, Geert Wilders, de twee overgebleven CDA-dissidenten, de drie keer De Telegraaf-nieuwsrubrieken van de omroep, onze pensioenen, Dirk Scheringa en de dubbeldip. Een mooie droom? Ik dacht het niet.

Vrijdag vertrekken we. Op naar de zon en la dolce vita. Weg uit het benauwde Nederland. Bologna here we come. Halleluja!

Mismatch

2010-08-27T11:18:00.064+02:00

Wel eens een mismatch gehad met een potentiele opdrachtgever? Het overkwam mij gisteren. Dat zit zo.
Enige maanden geleden zocht ik contact met de makers van het blad Hoor en Wederhoor van het Gelders Orkest. Dat blad zag ik toevallig liggen bij vrienden die beiden orkestlid zijn. Schrijven over muziek, over een orkest en alles wat daarmee samenhangt: mijn muzikantenhart (ik ben afgestudeerd blokfluitist) ging er feller van kloppen. Zo kon ik mijn liefde voor muziek en mijn passie voor taal combineren. En aan de teksten van Hoor en Wederhoor viel veel op te knappen.

Hoor en Wederhoor wordt geproduceerd en geschreven door een bureau voor communicatie, merken en concepten in Rotterdam. Dik G, was verantwoordelijk voor de productie en redactionele inhoud van dit blad. Hij wilde best met mij kennismaken. En dus ging ik half mei bij hem langs op zijn kantoor in het Maasgebouw in Rotterdam.

Dik was meer van concepten en merken, zo bleek. Tekstschrijven was niet zijn hobby. Daarom zocht hij iemand die met hem meeging als hij interviews afnam. Iemand die voor hem van dat gesprek een tekst zou maken. Ik vond die werkwijze apart, maar was ook benieuwd hoe, en of dat zou werken.

De interviews zouden in de laatste twee weken van augustus plaatsvinden, zo meldde een accountmedewerker mij begin augustus per telefoon. Dat kon net. Ik ga half september op vakantie, heb voor die tijd nog veel opdrachten af te handelen, maar vooruit. Ik zou nog horen hoe, wat, waar en wanneer. Het bleef stil. Tot eind augustus.

Ik hoorde via een andere accountmedewerker dat er al een paar afspraken waren gepland in de eerste week van september. Ook dat Hoor en Wederhoor ook in september moest uitkomen. Kort dag, vond ik. Alle interviews binnen een week afgenomen en uitgewerkt. Hoeveel het er precies waren? Onbekend! Wat de tekstlengte, tone of voice, de insteek van de artikelen was? De aardige accountmedewerker kon het mij niet vertellen. Dit moest niet ten koste gaan van mijn afspraken met andere opdrachtgevers, bedacht ik. Daarom zegde ik toe dat ik maximaal twee artikelen kon doen. Ik bevestigde dit nog eens per mail. Fijn, vond de accountmedewerker. Iedereen blij. En Dik zou mij nog bellen voor meer informatie over die twee interviews. Prima!

Dat gebeurde gisteren. Een wonderlijk telefoongesprek vol wollige taal en rookgordijnen. Het kwam er eigenlijk op neer dat er vooral niets moest vastliggen: geen hoofdlijnen voor het gesprek, geen tekstomvang, niet wat mijn rol tijdens die gesprekken nu precies zou zijn. Het kon en mocht allemaal alle kanten op.O?

Wat wel vaststond: mijn teksten zou Dik zonodig zelf herschrijven in de huidige -in mijn ogen onprofessionele - stijl van het blad. Want de lezers mochten niet merken dat een andere tekstschrijver aan het werk was geweest! En er bleek ineens sprake van nog meer interviews. Niet op locatie, maar telefonisch. Een was beslist voor mij bedoeld. Echt? Terwijl ik verder geen enkel interview op locatie zonder Dik mocht afnemen, moest ik dit nu wel alleen doen? Verbazingwekkend.

Het ging om een telefonisch interview met Martin Sieghart, honorair gastdirigent van het Gelders Orkest. Toch niet de eerste de beste. Hij woont in Wenen. Of HIJ tijd had was niet duidelijk. Dat IK hiervoor geen tijd had, was mij wel heel erg duidelijk. Want zo iemand ga je niet onvoorbereid zomaar bellen. Daar moet je je echt even in verdiepen. Dat kost tijd. En die tijd had ik dus niet.

Ik antwoordde dat ik het toch wilde houden bij de met de accountmedewerker afgesproken twee interviews op locatie. Dat vond Dik een groot probleem. Sterker nog, hij had hier een slecht gevoel over. Nou, dat had ik intussen ook over zijn verhaal! Had zijn accountmedewerker hem niet verteld wat mijn mogelijkheden waren? Of nam hij haar en mijn verhaal niet serieus? Hoe het ook zij, hij ging een andere oplossing zoeken. Ik heb hem niet tegengehouden.

Jammer en toch ook weer niet. Wij waren bij nader inzien geen goede match. En daar kun je maar beter voor, dan tijdens een opdracht achterkomen.

Sail Amsterdam 2010

2010-08-19T20:28:00.164+02:00

Klipper Stad Amsterdam

Met een gangetje van vijf knopen per uur varen ze door het Noordzeekanaal op weg naar het IJ. Onder een typische Hollandse wolkenlucht en met een stevige bries. De NOS doet live verslag van de Sail In Parade, zoals het tegenwoordig heet.
Nieuw is de Gotheborg uit Zweden, een schitterende replica van een Zweedse Oostindievaarder uit 1643. Als altijd vaart de klipper Stad Amsterdam voorop. Voor het eerst na twee jaar weer thuis. Terug van een wereldreis die Darwin ook maakte met de Beagle en hem inspireerde tot zijn revolutionaire evolutietheorie.

Ik bekijk een stukje van de Sail In Parade op de tv. Prachtige plaatjes. De nostalgie van de historie die aan al die oude zeilschepen hangt..mijn gedachten gaan terug naar 1975. De allereerste keer Sail. Ter gelegenheid van 700 jaar Amsterdam. Ik was erbij. Echt waar. Met mijn vader en broer. Ik was toen achttien.

Ik zie achter mijn ogen Tall Ships die over het IJ Amsterdam binnenvaren. Schoeners, klippers, brikken en brigantijnen. De Amerigo Vespucci uit Italie. Vol glimmend bladgoud en tierlantijnen en boorden met van die karakteristieke wit-zwarte banden. Knappe matrozen in smetteloos witte pakken die op de hoogste gieken en ra's staan te zwaaien. Mensen op de kade die vol bewondering "oh en ah" roepen en net als ik vrolijk terugzwaaien.

Ik zie mijzelf, jong en vol van het gevoel dat ik aanwezig ben bij een volstrekt unieke eenmalige gebeurtenis. Ik zie mijn vader, altijd al stapelgek op alles wat zeilt, met volle teugen genieten.Hij maakt foto's. Analoog natuurlijk, want van digitale camera's heeft nog niemand gehoord. Met hem en mijn broer slenteren we verder over de Piet Heinkade en eten broodjes haring met uitjes. Al die masten, ra's en touwen. Super!

Sail is een blijvertje gebleken. En het is veranderd. Een 'event' geworden. Iets om te consumeren. Net als Lowlands, Pukkelpop, Pinkpop, Parkpop, Dance Valley, Crossing Border, Flevofestival, Koninginnedag, Bevrijdingsdag en de Uitmarkt. Mensen stromen bij honderdduizenden toe. Lekker gezellig met zijn allen. Je kunt over de hoofden lopen, voor de meeste schepen staan lange wachtrijen.

"Hoe vind je het?", vraagt een radioverslaggever een twintiger die op Sail rondloopt. "Best wel chill. Maar om er nou van uit je dak te gaan. Het zijn uiteindelijk toch maar bootjes." Beseft ze dat we onze plek in de geschiedenis in hoge mate aan deze bootjes te danken hebben? "Ja doei, lekker boeiend."

Ik vraag me af hoeveel edities het nog duurt voordat iedereen verveeld is met 'al die bootjes'. Mij maakt het niet uit. Ik koester mijn eigen unieke Sail-moment. En stel vast dat ik er anno 2010 niets meer heb te zoeken.

Frambozengelei met rode bessen van Tekstjuweel

2010-07-23T13:41:00.022+02:00

Deze tijd van het jaar oogsten we volop van onze volkstuin. Komkommertjes, boontjes, bietjes, worteltjes, sla en rode bessen.
Van het sap maak ik gelei. Ik heb nog wat zelf gemaakte frambozensap staan, dus wordt het dit jaar frambozengelei met rode bessen. Omdat ik nu eenmaal graag kennis deel, volgt hieronder mijn recept voor deze volfruitige smulgelei.

Voorbereiding
Voorbereidingstijd: 5 minuten
Kooktijd: 30-45 minuten
Voor: 6 potten van 450 gram
Ingrediënten
0,75 liter frambozensap
0,75 liter rode bessensap
1 kg kristalsuiker
2 zakjes (50 gr.) Marmello (geleerpoeder, nodig omdat je minder suiker gebruikt)
2 citroenen
Gelei maken
Doe de bessen zonder steeltjes (met steeltjes kan ook, maar dat vind ik minder lekker) in een sappan of kookpan met dikke bodem. Kook het sap in circa 10-15 minuten. De frambozen kook ik altijd apart tot de vruchten uiteenvallen. Het geheel van sap en gekookte vruchten laat ik uitlekken door een zogenaamde passeerdoek (=doek van ongebleekt katoen).
Pers de citroenen uit.
Giet het frambozensap, de rode bessensap, de suiker, de Marmello en het sap van de citroenen in een pan en breng dit al roerend aan de kook. Let even op: wil je minder suiker gebruiken, dan heb je meer geleerpoeder nodig! Marmello is overigens te koop in twee soorten: Marmello 1 en 2. De eerste variant is voor jam maken zonder suikertoevoeging. De tweede als je minder suiker wilt gebruiken.
Laat circa 10 minuten doorkoken terwijl je regelmatig roert.
Controleer of de gelei is ingekookt door enkele druppels op een koud bord te laten vallen. Stijft het op, dan is het goed. Anders nog enkele minuten laten doorkoken.
Giet de gelei in potten die van tevoren zijn schoongewassen met kokend water en soda. Deksels goed aandraaien en klaar!

Oranjekoorts

2010-06-28T13:23:00.007+02:00

Eens in de vier jaar is het weer zover. Dan is het WK Voetbal en is mijn man vier weken lang bevangen door voetbalkoorts. Er zijn drie wedstrijden per dag, en het liefst ziet hij ze allemaal. En altijd verandert hij van een rustige zachtaardige man in een fanatieke voetbalsupporter die mopperend en scheldend aan het beeldscherm is gekluisterd. "Jongens verpruts het nou niet weer! Nee, lul, niet daarheen met die bal!" Enzovoort, enzovoort, enzovoort.

Normaal gesproken ben ik thuis altijd het opgewonden standje maar in dit geval ontgaat de opwinding mij volkomen. Ik verveel me meestal dood als er niet minstens om de vijf minuten wordt gescoord. Bovendien heb ik totaal geen aanleg voor de ins en outs van het edele voetbalspel. Tot grote ergernis van manlief heb ik bijvoorbeeld nog steeds moeite met buitenspel. In theorie weet ik heus wel wat het is, maar in de praktijk mis ik het altijd. "Buitenspel! Dat zie je nu toch wel hoop ik?!" Beschaamd knik ik meestal van nee. Probleem is dat ik nooit zo snel weet waar ik moet kijken. Of ik let juist dan even niet op. Op zo'n moment wordt het er even niet gezelliger op in huis.

Zou dit nu weer zo'n man-vrouw-dingetje zijn? Is mijn onkunde het bewijs van een ontbrekend gen of een andere hersenstructuur? Of is het gewoon een toevallige speling van de natuur? Zoals ook mijn perenboom ineens zo nodig in de ban van oranje staat te wezen. Alle blaadjes getooid met vurige vlekjes! Oranjekoorts natuurlijk!. Zoiets als Beessies van AH, maar dan anders. En nu zitten we ook nog in de kwartfinale. Natuurlijk ga ik kijken. Maar tegelijkertijd hoop ik ook dat het gauw weer over is. Hopelijk kan mijn perenboom tegen die tijd ook weer een beetje normaal doen.

Stem Sander Terphuis de kamer in!

2010-05-26T17:33:00.015+02:00

Foto links: Sander Terphuis

Een tijdje geleden schreef ik een blog over Sander Terphuis, ernstig slechtziende Iraanse vluchteling die zich ontwikkelde tot staatsrechtjurist met politieke ambities. Sander heeft zich aangemeld bij de PvdA als kandidaatkamerlid en is uit ruim 600 personen geselecteerd om te komen praten. Vervolgens heeft hij zich zo overtuigend gepresenteerd dat hij op de kandidatenlijst is geplaatst. Op nummer 53. Dat is een onverkiesbare plaats. Was Sander uit het veld geslagen? Welnee.

Sander is een doorzetter. Wil altijd de top van de berg bereiken. En dus is hij een actie begonnen: Stem Sander de kamer in! Wat Sander als politicus wil bereiken? Werkgelegenheid bevorderen van mensen met een beperking, onze democratie en rechtsstaat versterken, het zorgaanbod voor chronische zieken en gehandicapten verbeteren en het asielstelsel herzien. Dat laatste komt recht uit het hart want Sander weet als geen ander hoe het is om een asielprocedure te moeten afwachten. Het staat allemaal op zijn website, die overigens ook informatie bevat zijn achtergrond. Inmiddels heeft de landelijke omroep Sander ook al gevonden. Villa VPRO volgt hem tot aan 9 juni en maakt een meerdelige reportage over zijn belevenissen.

Verdient deze sympathieke kandidaatpoliticus volgens u een kans? Stem dan Sander de kamer in!

Familie Pimpelmees in Zeist heeft jongen!

2010-05-16T19:48:00.005+02:00

Eindelijk is het zover! Onze familie Pimpelmees (parus caeruleus) heeft maar liefst zes jongen gekregen. Sinds een week is het een drukte van belang. Vader en moeder vliegen in en uit met rupsjes en ander lekkers. De kleintjes piepen om het hardst om maar zoveel mogelijk eten binnen te krijgen. Wonder boven wonder lukte het me om met mijn Olympus spiegelreflexcamera een paar mooie foto's te maken. Kijk mee in de keuken van deze bedrijvige Zeister familie!

Broedende pimpelmezen

2010-04-26T20:13:00.028+02:00

Vorige week sloeg de schrik mij even om het hart.Onze pimpelmezen die eerst nog zo druk af-en aanvlogen met nestmateriaal leken ineens helemaal geen interesse meer te hebben in hun nestkastje. Hadden zij het opgegeven? Was het huisje toch niet naar het zin? Te klein,te koud, te weet-ik-veel? En kwamen er nu geen jonge meesjes? Wat een onverdraaglijke gedachte! We besloten het vogelhuisje van zijn plaats te halen. En te kijken hoe het er vanbinnen uitzag.

Er lag en wonderschoon nestje van mos en zachte donsjes met daarin zeven prachtig gestippelde piepkleine eitjes.

Maar moeder pimpelmees was nergens te bekennen. "Oo, de eitjes zijn verlaten", riep ik vertwijfeld. "Misschien zijn pa en moe dood", opperde man Peter optimistisch. En juist op dat moment hoorde we het kenmerkende getsjiep van een pimpelmeesje.

Hij - of zij - zat in de wilg. Recht tegenover het nestkastje. Klaar om in te vliegen. Er was echter een probleempje: het nestkastje was weg. Dat stond nog op de tuintafel. "Piep, piep", klonk het ongeduldig. Snel, snel, terug met dat kastje. Zodra het weer op zijn oude plek stond, vloog het pimpeltje naar binnen. Alsof er niets aan de hand was. Om er trouwens ook vrij snel daarna weer uit te vliegen. Oei. Hadden wij alles verpest? Dan maar weer even gekeken: het was nu toch al te laat. Wonderbaarlijke verrassing: nu lagen er acht eitjes!

Daarna ging het snel. Het vliegverkeer kwam weer op gang. Kennelijk kon het vrouwtje pas gaan broeden als het legsel compleet was. Hoe er straks acht jonge pimpelmezen in dat kleine kastje moeten passen, is mij nog een raadsel. Maar kijken mogen we voorlopig niet meer. Want als je een broedende kip al niet mag storen, dan zeker een broedende pimpelmees niet. Wordt vervolgd!

Tips over taal, tekst en bladen maken van tekstschrijver Tekstjuweel in Zeist

2010-04-12T11:39:00.007+02:00

Ik kondigde het al eerder aan: Tekstjuweel gaat kennis delen. Adviezen geven over taal en tekst. En over bladen maken. Waarop moet je bijvoorbeeld letten als je een blad over en voor mensen met een functiebeperking maakt? Hoe breng je de doelgroep in kaart en - nog belangrijker- wat wil die doelgroep lezen?

Tips voor bladformule en ijkpersoon
Met de publicatie van 'Tekstjuweels tips voor beginnende bladenmakers' is de eerste aftrap gegeven. Gebruik het ter inspiratie als je geen doorgewinterde bladenmaker bent maar wel een aantrekkelijk lezersmagazine moet samenstellen. Lees over het nut van een bladformule, de ijkpersoon en vaste rubrieken. En over de manieren waarop je een schrijfstijl kunt verbeteren.

Gratis downloaden
Dat gaat zeker veel kosten? Mis. Iedereen kan de tips gratis downloaden via de website van Tekstjuweel. Succes!

Lentekriebels

2010-04-08T20:10:00.026+02:00

Het begint altijd met een sterke geur. Weldadig en zacht. Zoetig ook. Het lijkt een beetje op de geur van lelietjes-van-dalen en toch ook weer helemaal niet. Voor mij begint het voorjaar pas echt als onze Skimmia japonica bloeit. Bijzonder mooi vind ik deze bloeiende struik eigenlijk niet eens. Maar aan de geur kun je eenvoudigweg niet voorbijgaan. Even snuiven, diep inademen...en jaaa....meteen krijg je de lentekriebels.

Broedende pimpelmezen
De vogels in onze tuin hebben allang lentekriebels. Merels vliegen af en aan met takjes en mos in hun snavel. En sinds een week of twee broedt de familie pimpelmees in ons nestkastje. Dat kastje staat bovenop de achterlamp direct naast de keukendeur. Erg rustig is dat niet want wij lopen voortdurend in en uit. Maar dat deert hen kennelijk niet. Ik kan niet wachten totdat de eitjes uitkomen en er een oorverdovend gepiep uit het nestkastje komt. Geduld.

Bruine kikkers
Ook de bruine kikkers doen het in onze tuin. Een zwaar verliefd stel zit pontificaal in het zonnetje op ons terras. Hij er bovenop. Zij eronder, vastgeklemd in een allesomvattende houdgreep. Af en toe springen ze als twee-eenheid een stukje verder. Zo'n paring schijnt dagen te duren. En als het klaar is legt het vrouwtje grote klodders kikkerdril in onze vijver. Dat hoop ik tenminste.

Springwatch
Geuren, kleuren, groeien, bloeien en paren. De lente op zijn mooist. Springwatch kijken bij de BBC hoort er ook bij. Met Kate Humble en Chris Packham. Reallife drama met broedende koolmezen, zwaluwen, roofvogels en uilen. En heerlijke Britise humor. Vanaf 31 mei is het weer zover. Op BBC 2. Smullen. Groots en meeslepend. Mis het niet!

Sander Terphuis: van gevluchte Iranier tot Nederlands staatsrechtjurist

2010-04-02T12:25:00.015+02:00

Als tekstschrijver kom je vaak op plaatsen waar anderen niet komen en ontmoet je mensen die je anders niet zou tegenkomen. Zo schreef ik vorige week in opdracht van de stichting Bartimeus een interview met Sander Terphuis, ernstig slechtziende staatsrechtjurist werkzaam op het ministerie voor Buitenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties.

Bloedstollend vluchtverhaal
Sander Terphuis, een oer-Hollandse naam. Ik verwachtte op zijn minst een blonde man, een noorderling uit Friesland of Groningen. Zoiets. Niets was minder waar.
Sander heet eigenlijk Ahmad en blijkt een slechtziende Iranier die in 1990 naar Nederland vluchtte. Zijn verhaal is bloedstollend. Hij wilde al heel lang vluchten uit Iran. In vrijheid leven en werken. Geld had hij niet. Wel moed en wilskracht. En hij was goed in worstelen, nationale volkssport in Iran.

Worstelen voor vrijheid
Sander besloot topsporter te worden en zich een weg naar de vrijheid te worstelen. In 1990 werd hij geselecteerd voor het Iraanse worstelteam dat meedeed aan de wereldspelen voor gehandicapten in Assen. Eenmaal in het olympische dorp In Assen aangekomen, dacht hij maar aan een ding: vluchten. Na twee weken zag hij op een stil moment zijn kans schoon en pakte de bus naar het station, op weg naar Amsterdam. Ik probeer het me voor te stellen. Je bent slechtziend, de geheime dienst van Iran zit je mogelijk op de hielen en je komt aan op een wildvreemd station waarvan je de uitgang niet kent. Dat moet een verschrikking zijn geweest.

Van Ahmad naar Sander
Hij belandde uiteindelijk bij de Vreemdelingendienst die hem direct liet onderduiken. Toen het Iraanse Olympisch team weer was vertrokken werd hij geplaatst in een asielzoekerscentrum in Leeuwarden. Zodra hij de Nederlandse nationaliteit kreeg nam Ahmad een oer-Hollandse naam aan: Sander Terphuis. Zijn Iraanse naam was voor Hollanders te ingewikkeld vond hij. En met een Nederlandse naam zou hij nog beter kunnen integreren.

Staatsrechtjurist project Versterking Grondwet
Sander is uitstekend geintegreerd. Hij spreekt perfect Nederlands, studeerde rechten en filosofie en werkt nu als senior staatsrechtjurist op het ministerie van Buitenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties in Den Haag voor het project Versterking Grondwet. Van Iraanse worstelaar tot staatsrechtjurist die zich bezighoudt met rechten en vrijheden van Nederlandse burgers. En hij heeft politieke aspiraties. Dan wordt het: van vluchteling tot volksvertegenwoordiger. Het kan verkeren.

Met Wilders geen kans
Ik neem er diep mijn pet voor af. Wij Nederlanders hebben geen idee wat onvrijheid is. Iedereen mag hier alles zeggen. Geert Wilders mag rondtoeteren dat de grenzen van Nederland dicht moeten. Dat mensen van islamitische afkomst niet mogen meedoen in onze samenleving en zich volledig moeten onderwerpen aan onze 'joods-christelijke cultuur'. Intussen mogen we blij zijn dat Wilders geen premier was toen Sander naar Nederland vluchtte. Dan was hij misschien teruggestuurd naar Iran en wie weet levenslang opgesloten. Of nog erger: niet meer in leven. Dat zou verschrikkelijk zijn geweest. En een groot gemis voor Nederland.

Inspraakavond Kersbergen/Griffensteijn in de gemeente Zeist

2010-03-28T14:19:00.013+02:00

Onlangs viel er een brief van de gemeente Zeist op mijn deurmat waarin ik werd uitgenodigd voor een inspraakbijeenkomst. Plaats: de raadzaal van het gemeentehuis in Zeist. Onderwerp: de invoering van tegengesteld eenrichtingsverkeer op de Van Renesselaan/Griffensteijnselaan, een kruising vlakbij waar ik woon.

Verkeerscirculatieplan
De werkgroep Kersbergen/Griffensteijn heeft een verkeerscirculatieplan opgesteld, lees ik in de brief. Over het waarom verder geen woord. Alle reden dus om gebruik te maken van mijn burgerrechten om tijdens die inspraakbijeenkomst vragen te stellen over dit plan. Het liep anders.

Raadszaal vol
Aangekomen op het gemeentehuis, blijkt de raadzaal vol. Dat is niet zo heel vreemd want het gemeentehuis van Zeist is te klein en voldoet allang niet meer aan de eisen van deze tijd. De ruim dertig buurtbewoners die niet meer in de raadszaal passen, moeten plaatsnemen in een zaaltje op de begane grond. Daar staat een groot videoscherm, om de discussie in de raadszaal te kunnen volgen en mee te doen. Zou je denken tenminste.

Geen microfoon
In het zaaltje is geen microfoon die ons verbindt met de raadzaal. Niemand van ons kan dus daadwerkelijk meedoen aan de discussie of iets zeggen. Wie iets wil toevoegen, moet dat volgens de dienstdoende bode mondeling doen bij de desbetreffende persoon in de pauze. Uh? Een inspraakavond zonder directe inspreekmogelijkheden voor iedereen? Inderdaad. En het wordt nog erger.

Externe discussieleider
De gemeente heeft een externe politicoloog ingehuurd om de discussie te leiden. Vreemd. Een gemeente die haar eigen voorstellen niet kan of wil uitleggen? Ik frons mijn wenkbrauwen. De politicoloog begint meteen over zijn spelregels: hij is de baas, hij weet hoe het moet want hij is politicoloog. Wie gaat schelden of langer dan twee minuten praat, kapt hij af. Ons zaaltje sist verontwaardigd. Ziezo, de toon is gezet.

Klantonvriendelijk
Een andere deskundige - of is het een ambtenaar? -legt het plan uit. Waarom het nodig is verkeer in een bepaald gedeelte van de wijk te verminderen met als gevolg dat het in andere gedeeltes juist toeneemt, is mij volslagen onduidelijk. En de powerpointpresentatie die deze spreker gebruikt, helpt ook al niet. Dat komt omdat de camera in de raadszaal niet in staat is om dit leesbaar te filmen. Behalve dat we niets kunnen zeggen, is het dus ook niet mogelijk de geboden informatie te volgen. En het duurt ruim een kwartier voordat de dienstdoende bode bereid is ons probleem in de raadszaal te melden. Klantvriendelijk is anders.

Gepeperde brief
Misschien wil de vriendelijke bode even wat kopietjes maken voor het zaaltje beneden?, oppert de politicoloog. Mijn hemel, wat is dit voor amateuristisch gedoe? Mijn humeur begint ernstig te dalen. En ik ben niet de enige. De een na de ander verlaat de zaal.
Is dit hoe de gemeente Zeist invulling geeft aan het met de mond beleden adagium van inspraak en burgerparticipatie? Wat een aanfluiting. Ge-ergerd verlaat ook ik het pand. Ik laat het er niet bij zitten en schrijf een gepeperde brief naar de gemeente. Ben benieuwd of ik er ooit nog iets van hoor...

Tekstnet 2.0 in Seats2meet in Utrecht

2010-03-19T20:49:00.019+01:00

Tekstschrijven, techniek en nieuwe media
Vandaag bezocht ik Tekstnet 2.0, de jaarlijkse studiedag van Tekstnet, beroepsvereniging voor tekstschrijvers. In hedendaagse terminologie heet dit natuurlijk een 'event'. Dit jaar stonden tekst, techniek en moderne media centraal. Locatie: Seats2Meet, een ontmoetings- en werkplek voor zzp-ers die zich bevindt in een van de kantooretages bij parkeergarage Moreelse park in Utrecht.

Gebruik sociale media
Deze dag is in de eerste plaats bedoeld voor Tekstnetters al of niet vergevorderd in de wereld van web 2.0. Helemaal voor mij dus. Hoewel ik met mijn blog, een LinkedInprofiel, een twitteraccount en een eigen website nog niet eens zo heel slecht scoor op de digitale meetlat, blijk ik al snel een beginneling als ik hoor hoe al die voortdurend twitterende, bloggende en facebookende workshopleiders dit soort sociale media gebruiken.

Hashtags
Van Kees Romkes die een workshop gaf over twitteren, leerde ik wat een hashtag is: een soort labeltje dat je aan je tweet kunt hangen om aan te geven dat het om een bepaald onderwerp gaat. De hashtag Durf te vragen bijvoorbeeld of Tekstnet 2.0!

Je blog als cadeautjeskanaal
Rode draad door alle workshops en presentaties: kennisdeling is essentieel. Via twitter of via je eigen blog, zoals Aartjan van Erkel uitlegt tijdens de workshop Bloggen voor zzp-ers. Denk daarbij aan tips over het schrijven van een persbericht, de do's and don'ts bij het opstellen van een bladformule, of kennis op jouw vakgebied die je elders hebt opgedaan. Je blog als cadeautjeskanaal.

Laat mensen naar jou komen
Jezelf via sociale media presenteren als deskundige trekt vanzelf mensen, zegt Aartjan van Erkel. In het begin ben je nog een roepende in de woestijn, maar als je doorzet weten steeds meer mensen je te vinden. Verkoop jezelf niet, maar zorg ervoor dat mensen naar jou toekomen. Ik vind het prachtig klinken.

Op de digitale zeepkist!
Ik weet wat mij te doen staat: minstens tweemaal per maand op de digitale zeepkist om te berichten over taal en tekst. Om mijn specifieke kennis en kunde te delen. Te laten weten wat ik wetenswaardig en boeiend vind. Helder, toegankelijk en helemaal gratis. Nu nog voor een handjevol volgers. Maar straks voor een voetbalstadion vol. Net als bij Aartjan van Erkel. Benieuwd hoe dat afloopt? Blijf me volgen!

Democratie in Nederland: het verkiezingsdebat

2010-02-16T09:53:00.037+01:00

'De gemeenteraad moet doen wat het volk wil. En het volk is tegen.' Een quootje van de PVV? Mis. Ik luister naar een verkiezingsdebat georganiseerd door de Stichting Beter Zeist in hotel Figi in Zeist. Het gaat over wonen en (duurzaam) bouwen. Ik val binnen als de discussie met de zaal begint.Debatleidster Ilona Hofstra wil vooral veel oneliners van de fractieleiders. Hoeveel gaan we bouwen? Honderd, tweehonderd, driehonderd? 'Nul', klinkt het uit de zaal. 'We moeten helemaal niks meer bouwen. Zeist is een dorp en geen stad. We zitten vol.' Mijn mond zakt open.

Frank Dirkse fractievoorzitter van GroenLinks Zeist en werkzaam in de zorg probeert uit te leggen waarom niets bouwen geen goed idee is. Jonge mensen komen in Zeist nauwelijks aan de bak. Er zijn te weinig betaalbare (huur)woningen. Banen in de zorg zijn soms moeilijk te vervullen omdat mensen in Zeist geen woning kunnen vinden. 'Kunnen ze dan niet in Woudenberg gaan wonen?', snauwt Ilona Hofstra. Zij is bekend van IKON, tv-zender Het Gesprek en fairtrade-bijeenkomsten. En ze slaat bekwaam de discussie dood.

Democratie in Nederland. Iedereen mag zeggen wat hij vindt. Dat is een groot goed, maar in dit geval word ik er toch een beetje treurig van. Want ergens iets van vinden betekent toch eerst en vooral dat je je even in het onderwerp verdiept? Dat je wat feiten kent, voors en tegens afweegt, kortom eerst even nadenkt voor je iets zegt? Nee dus.

Tijdens deze bijeenkomst kakelt iedereen er maar een eind op los. Hier regeert vooral de angst. Angst voor de ander, angst voor verandering, angst voor groei en ontwikkeling. Maar ook: angst om een genuanceerde boodschap te brengen, angst om echt inhoudelijk te debatteren, angst om niet herkozen te worden. Dat laatste vind ik het allerergste.

Politici die uit puur opportunisme het kiezersvolk naar de mond praten. Net doen alsof er makkelijke oplossingen zijn voor ingewikkelde problemen. Dat heet kiezersbedrog. En het vindt plaats, hier, recht onder mijn neus. Hierop past maar een actie.

Naar huis! Weg uit die benauwde dorpssfeer! Op naar een staartje Olympisch snowboarden op tv. En natuurlijk ook naar de stembus, straks op 3 maart. Ik kies voor kunst en cultuur, groen, duurzaam EN sociaal. Dat wordt dus NIET de Stichting Beter Zeist!

Vliegveld Soesterberg revisited

2010-02-09T22:27:00.028+01:00

Foto: Marcel Antonisse

Schrale grond.Minutieus kortgemaaid gras om de 3,5 kilometerlange landingsbaan vrij te houden. Hier en daar wat lege hangars. Een verlaten verkeerstoren en een atoomvrije kelder. Een ijzige noordoostenwind waait over de kale vlakte. Dit is het voormalig vliegveld Soesterberg. Tegenwoordig het domein van de veldleeuwerik, de kommavlinder en het heideblauwtje .

Afgelopen donderdag kreeg het terrein nieuwe bewoners: een kudde Veluwse heideschapen. Zij mogen tussen de voormalige landingsbanenen grazen. Een betonnen shelter waar vroeger straaljagers stonden, is hun stal. Daar kunnen ze ook lammeren. Maar eerst moeten ze nog oversteken. Over een spekgladde landingsbaan. Makkelijk is het niet. Angstig mekkerend, glibberend en struikelend schuifelt de kudde over het bevroren asfalt. Het oogt als een schilderij van Anton Mauve.

De eerste lammetjes zijn inmiddels al geboren, zie ik vandaag in een reportage van Vara's Vroege Vogels. In het voorjaar zullen ze met de rest van de kudde de heideterreinen van de Utrechtse Heuvelrug begrazen. Voorlopig mogen ze nog vrolijk dartelen in dit aan de natuur teruggegeven landschap.

Onvoorstelbaar dat hier tot voor kort militaire vliegtuigen en helikopters af en aan vlogen. Ongelooflijk ook dat we nu eens niet hebben toegegeven aan onze gebruikelijke reflex om onze toch al zo schaarse groengebieden te willen volplempen met troosteloze industrieterreinen of sneue Vinex-wijken. Hier mag de natuur weer zijn gang gaan. Halleluja!

Er is een maar. Bezoekers zijn nog niet welkom. Wel mogen ze in de toekomst de alternatieve schaapskooi bezoeken, zo lees ik in Trouw. Voor liefhebbers als ik is dat een schrale troost.

Femke en De Gouden Oliebol

2010-01-25T16:21:00.046+01:00

De Gouden Oliebol 2009. De wat? Serieus, het is de jaarlijkse vrijwilligersprijs van GroenLinks Soest. Bedoeld voor personen en/of groepen die zich op een of ander gebied verdienstelijk hebben gemaakt voor de samenleving in de gemeente Soest. De naam werd ingesteld onder het motto: "Je moet eigenlijk een oliebol zijn als je dit werk belangeloos doet." Merkwaardige redenering. Eigenlijk zijn alle vrijwilligers dus sukkels. Van goud. Dat dan weer wel. Wat ik in 's hemelsnaam doe bij de uitreiking van De Gouden Oliebol? Dat zit zo.

Mijn partner Peter is steunfractielid van Groen Links in Zeist en in die hoedanigheid te gast bij de collega's van GroenLinks Soest. Extra attractie: Femke Halsema van Groen Links reikt De Gouden Oliebol uit. En de fractie van Groen Links Zeist wil met haar op de foto. Want in maart zijn er gemeentelijke verkiezingen. Dan is een leuke foto met DE partijbons van GroenLinks nooit weg. Zo straalt haar succes ook een beetje af op Zeist.

"Wil jij ons fotograferen?", vraagt manlief. Tuurlijk. Ten slotte hanteer ik ook voor mijn opdrachtgevers regelmatig de camera.

Femke is fotogeniek en beminnelijk. Met een olijke glimlach reikt zij De Gouden Oliebol uit aan Jan Roest uit Soest. In tegenstelling tot wat zijn naam doet vermoeden is hij een zeer actief vrijwilliger. "Als je weinig televisie kijkt, houd je veel uren over om zinnige dingen te doen", vindt hij. Mooi zo. Nu nog even wat vrolijker kijken met die oliebol in je handen en ik ben gelukkig.

Dan is het tijd voor de fotoshoot met Femke en de fractie. Ik geef haar een hand en stel me voor. Joepie, my moment of fame. "Allemaal naar buiten zonder jas!", roep ik overmoedig. Er wordt wat gesputterd maar Femke doet het, dus wie wil er dan nog achterblijven? Het is al halfduister en koud. Er ligt sneeuw. Ik maak zoveel mogelijk foto's.....brr...wat ben ik toch een oliebol om dit te doen. Maar daar hoef ik me niet voor te schamen. Dat heb ik vandaag wel geleerd.

Strafpunten

2010-01-19T19:44:00.010+01:00

Nooit gedacht dat mijn handtekening nog eens zou worden afgekeurd omdat'ie te slordig is. Het overkwam me vandaag toen een aardige man van de bestelservice van At Your Office mij een minitoetsenbordje voor mijn computer kwam brengen.

Nu is mijn handtekening inderdaad enigszins barok. Door de jaren heen heeft deze zich ontwikkeld tot een zwierig geheel dat ik meestal met grote snelheid op het papier zwiep. Zo deed ik het ook bij de bezorger van At Your Office. "O jee, daar krijg ik problemen mee", stamelt hij verschrikt. "Dat gaat me strafpunten kosten."

Strafpunten? Hoezo? "Omdat mijn baas uw handtekening dan niet kan lezen en dan weet hij niet wie u bent." Zo zout heb ik het nog nooit gegeten. Sinds wanneer moet ik een nette handtekening maken? Is de directeur van At Your Office soms analfabeet of is hij te gierig een goed bril te kopen? Zo'n baas zal je hebben. Uit medelijden met de bezorger zet ik mijn naam in grote blokletters onder mijn handtekening. "Zo goed?" Hij knikt opgelucht. Dat scheelt weer een uitbrander minder en extra strafpunten. Rare wereld.

Slappe tijd hoera!

2010-01-12T16:09:00.026+01:00

Ik schaam me diep. Sinds oktober vorig jaar staat mijn blog stil. Geen berichten over schattige kuikentjes, fietsfabrieken, vrouwen aan de top of andere wetenswaardigheden. Geen boeiende verslagen over mijn werk. "Gaat er ooit nog weer iets gebeuren op jouw blog?", vroeg mijn vriendin me vandaag op indringende toon. Ik haalde haar nota bene een half jaar geleden over om ook een blog te beginnen. "Moet je doen, goed voor je profiel en je bekendheid!" Zo diep kan een mens vallen!

Hoe moet je als freelance tekstschrijver je tijd verdelen tussen meedoen met al dat digitale genetwerk en je redactionele werk? Ik worstel ermee. Mijn eigen website moet ik in elk geval actueel houden. En ja, ik sta ook op LinkedIn. Ik heb zelfs een twitter-account omdat ik me vorig jaar op een cursusdag van de NVJ liet overtuigen - of moet ik zeggen wijsmaken? - dat dit absoluut nuttig is in ons vak. Het zal best zijn, maar als je dit allemaal goed wilt doen, zit je dag en nacht achter de computer. En dat heb ik er nu ook weer niet voor over.

Mijn hoop is gevestigd op slappe tijden: even een rustige januari zodat ik uit mijn winterblogslaap kan komen. Ben benieuwd of het lukt en zo ja, hoe lang ik het dit jaar volhoud....

fietsenfabriek Azor is trots op blinde en slechtziende werknemers

2009-10-06T10:24:00.016+02:00

Kort geleden was ik op reportage bij fietsenfabriek Azor in Hoogeveen. Hoewel bijna niemand het merk Azor kent, rijdt half hip en trendy Nederland, ja zelfs Maxima en Willem-Alexander op een (bak)fiets of tandem van deze fietsenfabriek. Hoe kan dat? Omdat Azor niet alleen verkoopt onder eigen merknaam maar ook via hippe dealers. Deze leveren Azor -fietsen onder hun eigen logo, zoals Bakfiets.nl, Het Zwarte Fietsenplan of Workcycles.

Azor is trendy tegen wil en dank maar ook bijzonder. Directeur Jan Rijkeboer: type spijkerbroek en T-shirt, is de vleesgeworden no-nonsense. Aan bureaucratie en vergaderen heeft hij een hekel, net als aan marketing- en pr-prietpraat, zoals hij het noemt. Managers komen er bij hem niet in. Wel acht werknemers die blind of slechtziend zijn.
Een van hen heeft een parttimebaan als bandenlegger, wielenmaker, en manusje-van-alles met een aanvullende uitkering. De anderen verrichten eenvoudig werk als vorm van dagbesteding. Spaken in naven zetten bijvoorbeeld. Of lakhoezen van kettingkasten verwijderen.Een begeleider van Visio, expertisecentrum voor blinde en slechtziende mensen, zorgt ervoor dat alles op rolletjes verloopt.
Wie denkt dat het hier om een verzameling zielige blinde en slechtziende mensen gaat heeft het mis. Hun werk zou voor u en mij misschien saai zijn, maar voor hen is het een uitdaging.

Neem Henk. Hij is slechtziend en een kei in gaatjes in naven boren. Als een volleerd tandarts boort hij in een handomdraai dertig gaatjes feilloos uit. Zelf is hij er ook zeer tevreden over. En hij kan meer, stamppot maken bijvoorbeeld. Hij vertelt het me vol trots.
'Jaa, en dat kunnen we ook wel aan je zien', is de reactie van zijn collega's. Henk neemt het sportief op. Bij Azor wordt niet alleen hard gewerkt maar ook veel gelachen.
Een fietsenfabriek die niet alleen robuuste fietsen maakt maar ook nog eens blinde en slechtziende werknemers werk biedt. En daarmee bijdraagt aan een samenleving waaraan iedereen kan deelnemen. Dat vertellen die randstedelijke fietswinkels er bijna nooit bij. Niet sexy genoeg misschien? Of gewoon omdat niemand het weet. Doodzonde.

Verlegen vogelaars

2009-09-22T09:51:00.024+02:00

Ik ben fan van Jean-Pierre Geelen, journalist, schrijver en tv-recensent van de Volkskrant. Ik kijk altijd uit naar zijn stukjes over tv-programma's waarover hij met veel humor schrijft. Nooit vervalt hij in die vervelende en voorspelbare afzeikstijl van zijn voorganger Wim de Jong.

Jean-Pierre beleefde deze week zijn coming-out. Als vogelaar. Zijn bekentenis verscheen in het Volkskrant magazine en viel samen met de verschijning van zijn boek Blinde Vink waarin hij beschrijft hoe zijn liefde voor vogels ontstond. Het heeft lang geduurd voor hij ermee naar buiten durfde te komen. Geen wonder. "Als je ooit zo wordt ga ik bij je weg", bromt zijn vrouw steevast onheilspellend bij alweer zo'n vogelaar op leeftijd op tv. Een ringbaardje, kaplaarzen en een groene corduroy ribbroek waarvan het kruis tot op de enkels hangt. Dat is toch het algemene beeld. Zo wil Jean-Pierre niet worden, zegt hij. Maar intussen is hij wel met hetzelfde virus besmet.

Nico de Haan, Hans Dorrestein, en nu Jean-Pierre Geelen. Is vogelaar-zijn alleen voor mannen? En ik dan? Ik kijk al van jongs af naar vogels en zoek ze op in mijn Petterson-vogelgids, een erfstuk van mijn vader. Van hem heb ik leren vogelkijken. Ik verheug me op de komst van de gierzwaluwen als voorbodes van de zomer. Ik raak in vervoering als de familie boomklever langs de stam van onze wilg omhoog hipt. En ik roep 'oh' en 'ah' als ik hoog in de lucht een buizerd zie zweven.
Lang geleden voer ik tijdens een kanogroepsreis over de rivier de Biebrza in Polen. Het stikte er van de ooievaars en kraanvogels. Fantastisch, vond ik. Alleen die mannenvogelaars in onze groep, daar werd ik een beetje moe van. Met hun telescoopverrekijkers, gigalenzen en boos gesis als de groep volgens hen weer eens te hard fluisterde.

Zijn er meer vogelaars zoals ik? Voor het evenwicht en de beeldvorming zou het goed zijn. Daarom kom ik uit de kast, net als Jean-Pierre Geelen. Wie volgt?

Ratificatie VN-verdrag van de rechten van gehandicapten

2009-09-15T15:06:00.012+02:00

Afgelopen maandag zit ik om precies 8.55 uur aan de telefoon om doorverbonden te worden met Jet Bussemaker, staatssecretaris van VWS. Een interview met een staatssecretaris. Dat is me in mijn schrijfcarriere nog niet overkomen. Ik krijg precies een half uur. Gespreksonderwerp: de ratificering van het VN-verdrag voor de rechten van gehandicapten en wat dit nu concreet betekent voor mensen met een beperking.

Kritische kanttekeningen bij de ratificatie van dit verdrag tekende ik de vrijdag ervoor op uit de mond van Tobias Witteveen, voorzitter van de raad van bestuur van Bartimeus in Doorn. Bartimeus biedt zorg, onderwijs en begeleiding aan mensen met een visuele en/of verstandelijke beperking. Die kritische opmerkingen moet ik voorleggen aan de staatssecretaris. Luisteren, reageren en schrijven. Makkelijk is het niet. Gelukkig draait mijn recordertje mee.

De staatssecretaris is het totaal niet eens met de kritiek van Witteveen, en legt vriendelijk uit waarom. Toegankelijkheid is een gedeelde verantwoordelijkheid voor alle betrokkenen, vindt ze. Dat klinkt mooi, zegt Witteveen, maar de overheid moet veel actiever worden om een toegankelijke samenleving voor mensen met een beperking te realiseren. Anders blijft het bij mooie woorden en symboolwetgeving.

Tja, de zorginstelling versus de overheid. Verschillende belangen, verschillende visies. Het komt allemaal in mijn artikel. En nu maar hopen dat de woordvoerders, communicatiemedewerkers en voorlichters die allemaal iets van mijn stuk moeten vinden, gauw hun fiat geven. Hopelijk gaat dat sneller dan de ratificatie van het VN-verdrag!

Lees het eindresultaat in het blad Iris, magazine voor beleidsmedewerkers en beslissers in de zorg dat in oktober 2009 uitkomt!

Vrouwen aan de top

2009-08-04T11:00:00.007+02:00

Manlief heeft zich laten overhalen tot een weekendabonnement op het NRC. Ik had het juist een maand geleden opgezegd. Niet omdat ik het NRC niet goed genoeg vind. Maar omdat de bezorging het te vaak laat afweten. Elke poging om mij op andere gedachten te brengen heb ik dapper weerstaan. "Maar mevrouw toch, geen abonnement meer? Wat jammer nu! Die slechte bezorging is echt allang verleden tijd hoor." Tuurlijk, ik had niet anders verwacht. Ook dat de leuke student die mij voor de ingang van Albert Heijn een abonnement probeert te verkopen mij een aantrekkelijke korting mag aanbieden. "Toch maar niet", zeg ik flink. "Vooruit dan maar", zegt dus mijn man.

Er is een voordeel: we krijgen leuke welkomstgeschenken. Een dvd met hoogtepunten uit de Nederlandse documentairefilm uit de periode 1945-1977. En een exemplaar van NRC Focus, het kwartaalblad over strategie, economie en leiderschap. Dit keer gaat het over vrouwen op weg naar de top.

Ha, net iets voor mij! Want geloof het of niet, ook ik ben een vrouw aan de top. Van mijn eigen eenmansbedrijfje Tekstjuweel wel te verstaan. Ik schrijf teksten en ben verantwoordelijk voor alles en iedereen in mijn bedrijf. Heerlijk.
Al lezend ontdek ik dat ik niet lijk op die vijftig succesvolle vrouwen uit de NRC Focus. Ik studeerde Nederlands en hoofdvak Blokfluit aan het conservatorium in Utrecht. Deze vrouwen hebben bedrijfskunde, rechten of economie gestudeerd. Zij werken bij multinationals als Shell, ING, Philips of Getronics. Ik werk bij Tekstjuweel in Zeist. En er is nog een verschil: "Ik ben niet dag en nacht op mijn werk, maar wel 7 keer 24 uur beschikbaar. Mijn mobieltje en mijn hoofd staan altijd aan", lees ik over Ingrid Thijssen (41), directeur operations bij NS Reizigers.
Mijn mond valt open.

Keihard werken om aan de top te komen is een levensvervulling. Maar niet voor mij. Ik vind meer dingen leuk. Muziek maken, lezen, film, theater- en concertbezoek, musea, genieten van de natuur. En ik heb een man en stiefkinderen, en vrienden. Wanneer moet ik daar in 's hemelsnaam tijd voor hebben als ik dag en nacht aan het werk ben? Mijn mobieltje staat vaak uit. Ik ben nooit 24 uur per dag beschikbaar en mijn hoofd mag regelmatig op vakantie.
Is dat een schande? Nee, het is een keuze. Voor mij is topvrouw zijn van Tekstjuweel genoeg.

En dan nu maar weer aan het werk? Nee, tijd voor een krantje. De NRC natuurlijk, met dank aan mijn man.

Kasimir en Karoline en het weer

2009-07-06T15:31:00.016+02:00

Karoline (links) en Kasimir (rechts)

Let op: ondanks de slechtweervoorspellingen gaat de voorstelling Kasimir en Karoline op vliegbasis Soesterberg gewoon door! Dat meldde de website van de Stadsschouwburg Utrecht over de voorstelling waarvoor wij kaartjes hadden.Wij waren tot de tanden gewapend. Paraplu's - vrienden hadden zelfs een stormparaplu bij zich! - regenkleding en een kleurige poncho, gratis ter beschikking gesteld door het Gentse theatergezelschap NTG. Kom maar op met dat rotweer en die blikseminslagen!

Het liep anders. Toen iedereen had plaatsgenomen op de stampvolle tribune begon de lucht helemaal open te trekken en brandde het zonnetje er stevig op los. Op het toneel was het kommer en kwel, maar het weer was stralend en warm.

O ja, nog even over het stuk. Kasimir en Karoline is een sociaal-kritisch volksdrama uit de eerste helft van de vorige eeuw. Geschreven door de Hongaars-Duitse auteur Odon van Horvath, uitgevoerd door het Gentse Theatergezelschap NTG onder regie van Johan Simons en Paul Koek. Het verhaal speelt op een grote kermis in de jaren dertig waar armen en rijken elkaar ontmoeten. De werkeloze chauffeur Kasimir en zijn aanstaande bruid Karoline, de directeur, de kleine crimineel, een jurist. Moraal van het verhaal: mensen uit de kansarme sociale milieus kunnen zich niets permitteren en leggen het altijd af tegen rijken voor wie alle geneugten voor het oprapen liggen. En aan het eind is de relatie tussen Kasimir en Karoline ook nog aan duigen.

Terwijl dit drama zich voor onze ogen voltrok, begon er zich ook een drama voor het publiek af te tekenen. Allemachtig, wat was dat heet op die tribune in die brandende zon! En geen spoor van de beloofde regen- en onweersbuien! Ook niet van een pauze want dat vonden de theatermakers niet nodig. Maar na twee uur kregen de acteurs en actrices medelijden met het arme publiek. Zonder aankondiging kortten zij de voorstelling met een half uur in. Applaus! Eindelijk weg van die tribune, op naar een verfrissende prosecco en koel mineraalwater. En daarna een overheerlijke biologische maaltijd verzorgd door Restaurant Groenland uit Driebergen.

En het weer? Dat bleef schitterend ook toen wij inmiddels weer geheel opgevrolijkt op de fiets naar huis peddelden. Geloof nooit de weerberichten!

Overdracht Vliegveld Soesterberg

2009-06-19T10:25:00.012+02:00

Hello, Goodbye, zo heette het afscheidsfeestje van Vliegveld Soesterberg dat vorige week zaterdag plaatsvond. Staatssecretaris van Defensie Jack de Vries droeg Vliegveld Soesterberg ceremonieel over aan de provincie Utrecht, Het Utrechts Landschap en de gemeentes Zeist en Soesterberg. Wij waren er ook, vooral uit nieuwsgierigheid naar het voorheen altijd hermetische afgesloten gebied. Behalve erg veel patattenten, wat oude vliegtuigen en een Vlaamse IJsboer die al ruim voor de plechtigheden door zijn ijs heen was, vonden wij de ronkend aangekondigde spectaculaire luchtshows en flye-byes wat aan de magere kant. Twee vliegtuigjes die achteraf Harvards en Pipers bleken te zijn, vlogen over en dat was het dan. Wel spectaculair waren de optredens van Denise Jannah, Ellen ten Damme, Cor Bakker, Sabrina Stark en dansers van Lucia Martas (Charleston) met het optreden van het orkest van de Koninklijke Luchtmacht onder leiding van dirigent Jos Pommer. Absolute kroon op het werk vormde het uitbundig gejubel van de veldleeuwerik die ons na afloop van het programma begeleidde op web naar huis.

Wespennest in de tuin!

2009-06-10T15:24:00.015+02:00

Onze tuin is een oase. Waar veel van onze stadsgenoten ervoor kiezen hun tuin vol te plempen met grote tegels waarop het tuinmeubilair kan worden uitgestald, heeft bij ons het groen de overhand. Als beloning mogen wij genieten van natuurlijk leven in al zijn veelkleurigheid. Van jonge pimpelmezen, spechten en eekhoorns tot en met een wespennest. Nee, dat is geen ongedierte dat je onmiddellijk moet bestrijden met veel gif. Ons wespennest hangt aan de schutting aan de zijkant van het huis, we hebben er totaal geen last van en we laten het dus lekker hangen.

Zo'n wespennest is een wonder van architectuur. Wespen knagen en kauwen aan droog hout of plantenvezels. Daardoor ontstaat een bruingele papierachtige stof, waarvan de raten worden gemaakt. En die raten zijn weer omgeven door ballonvormige omhulsels die ook weer uit dat papierachtige grijzige materiaal bestaan. Ons nest heeft een doorsnede van zo'n 25 centimeter en is onopvallend verscholen tussen de klimop. De wespen vliegen in en uit en worden alleen sikkeneurig als je een foto van ze wilt maken. En dat wilde ik.

Op een trapje, spiegelreflex in de hand, lens ingezoomd op die drukdoende werksters die in en uit lopen uit verschillende gaatjes in het nest. Klik, klik, klik... joepie, het gaat super. BZZZZZZZ, opeens is het genoeg. Ophoepelen mevrouw Van der Leij, met die irritante lens. Help, gauw weer het trapje af. Maar ik heb ze wel mooi gesnapt. Kijk maar!

Op bezoek bij zorgboerderij De Viermarken in Enschede

2009-06-07T19:20:00.021+02:00

Lakenvelders in de wei

Afgelopen zaterdag was het de nationale Open Dag Zorgboerderijen. Veel ruchtbaarheid is er op landelijk niveau niet aan gegeven, maar ik wist het omdat collega Michiel Wijnbergh mij erop attent maakte. "Daar moeten we heen", vond Michiel. Hij heeft namelijk plannen om een fotoboek te maken over zorgboerderijen en ik heb me met plezier laten strikken om mee te doen voor de tekstuele invulling en andere aanverwante activiteiten.

Schrijven voor en over zorg aan mensen met een beperking motiveert mij altijd enorm:
medewerkers in de gehandicaptenzorg zijn vaak zeer betrokken en de mensen voor wie zij zich inzetten bijna altijd bewonderenswaardig levenslustig.

We zijn zaterdag dus afgereisd naar zorgboerderij De Viermarken in Enschede. En met de Tomtom aan zouden we er snel zijn. Nou, niet dus. Zo'n ding is toch niet altijd even pienter en we hebben daardoor nog meer van Twente gezien. Na een zandpad met wegversperring kwamen we uiteindelijk terecht bij De Viermarken.

De Viermarken is een puntgave nieuwgebouwde zorgboerderij in Twentse stijl. Het was er aangenaam toeven. Clienten verkochten koffie en thee met gebak en allerlei streekproducten als honing, biologische groentes, gedroogde paddenstoelen, sap en boerenijs. Er liepen Lakenvelders en kippen en als extra attractie de kersvers verkozen miss Overijssel. In boerenkiel liet zij zich fotograferen op een tractor, in de hooiberg en waar het maar leuk stond. Ook stond zij ons heel vriendelijk te woord.

We spraken met Mieke van Dragt over onze plannen. Zij is directeur van De Viermarken en voorzitter van de Verenigde Zorgboeren. Het idee van een mooi fotoboek waarmee zorgboeren zich kunnen profileren viel niet slecht. Probleempje: veel zorgboeren kampen met financiele krapte dus veel geld om in zo'n boek te investeren is er niet. We moeten dus inventief zijn om aanvullende financiering te vinden. Maar Mieke toonde zich bereid ons plan in het bestuur te bespreken. Als Verenigde Zorgboeren achter onze plannen gaat staan, zijn wij al weer een stapje verder. Mieke leidde ons vervolgens rond over de boerderij en vertelde iets over het doel van de stichting Viermarken.

Wat mij vooral is bijgebleven is haar uitspraak: "Onze clienten hebben recht op kritiek. Wij willen hun de kans bieden het beste uit zichzelf te halen." De Viermarken behandelt clienten dus niet als zielepoten maar als mensen met mogelijkheden. Een aanpak die mij zeer aanspreekt. Het werk van zorgboeren verdient alle aandacht en daarom moet ons boek er gewoon komen. Hoe dat afloopt? Blijf mijn blog volgen en je weet het. En dan nu: aan het werk!

Arme Susan Boyle

2009-06-05T12:53:00.010+02:00

Of het nu gaat om de opgepompte tieten van Paris Hilton of de aan kanker overleden Jane Goody, de Britse media veroorzaken met graagte een orkaan die liefst over de hele wereld rondraast.

Absoluut dieptepunt is de behandeling die de Schotse Susan Boyle ten deel viel. In het door 18 miljoen Britten bekeken programma Britain's Got Talent scoorde zij hoge ogen. Waar deelnemers normaal gesproken optimaal worden opgepimpt om er zo goed mogelijk uit te zien, werd Boyle opzettelijk getoond als de slonzig uitziende, minder begaafde vrouw op leeftijd die ze in werkelijkheid ook is. Aapjes kijken en je verlustigen om zo'n simpele oma Duck uit Schotland die denkt dat ze kan zingen. Leuk toch?

Zij werd 'de verrassing' van dit programma, de gedoodverfde winnares en direct een hype. Nergens kon ze zich meer vertonen zonder te worden overvallen door hordes journalisten en fotografen. Oprah Winfrey wilde haar meteen in haar show, ze moest overal haar kunstje doen. Aasgieren als ITV en jurylid Simon Cowell waren er als de kippen bij om haar optimaal te exploiteren.

Arme Susan Boyle. Op 30 mei was de finale en keken 18 miljoen Britten naar haar optreden. Ze werd tweede, mocht dus niet voor de Britse koningin zingen en belandde de volgende dag in een psychiatrische inrichting. Bezweken onder de torenhoge druk en al die bedenkelijke aandacht. Inmiddels is ze al wel weer thuis in haar flat in London. "Ze is nu veel gelukkiger en lijkt meer zichzelf", aldus haar broer Gerry Boyle tegenover de Britse zender ITV. Het zal wel.

Zelfs in de Britse media klinkt nu kritiek over de manier waarop ze is behandeld. Tot het volgende 'wereldnieuws' zich aandient natuurlijk.

Zeist is beoogd Mekka van elektrische voertuigen

2009-05-28T20:02:00.017+02:00

De Lumeneo

Als het aan directeur Ferry van Haastert van Elipo ligt, wordt Zeist het Mekka van de elektrische mobiliteit. Afgelopen woensdag was ik bij de opening van Elipo die een showroom heeft ingericht aan de Slotlaan waar vroeger een keukenboer was gehuisvest.
Iedereen die er een beetje toe deed in de groene mobiliteitsbranche was aanwezig. Van de directeur van groene stroomleveraar Green Choice tot en met een leverancier van elektrische bedrijfswagens.

Middelpunt van dit alles was ex-Rabotopman Herman Wijffels, autoriteit op vele gebieden en warm pleitbezorger van duurzaam consumeren en produceren. Hij hield een duurzame peptalk en verrichtte vervolgens de openingshandeling, die er uit bestond een hoes weg te trekken van een merkwaardig uitziend tweepersoons autootje, de Lumeneo. Een soort wegvlo maar dan elektrisch en met een heel pittig karakter: in acht seconden zoemt deze wonderlijke tweezitter naar 100 km/uur. En de topsnelheid is 130 km/uur. Toe maar, ik zou er niet graag inzitten, maar in de stad is het vast reuze handig.

De opening werd afgesloten met een ervaringsonderdeel. Wie wilde kon zelf plaatsnemen op of in een elektrisch voertuig. Van een motorfiets, scooter of e-solex tot een stoere Lotus Elise, het paradepaardje van Elipo. Wijffels mocht als eerste in deze sportieve racewagen plaatsnemen, naast de lieftallige Shirley van der Lof. Toevallig wel een hele stoere meid, want aanstormend formule-1-rijdster die al menig prijs won.

Wijffels genoot zichtbaar van de aandacht
en zijn gezelschap

Klein minpuntje: wie een elektrische auto wil kopen, betaalt veel geld. Denk aan een bedrag van 117.000-130.000 euro. Niet echt voor het grote publiek dus. Daarom stort Elipo zich voorlopig alleen op rijke particulieren en bedrijven die zich met duurzaamheid willen profileren. Op termijn wil Elipo ook lifestyle-artikelen gaan verkopen.

Wyandotte-krielkuikens!

2009-05-25T19:28:00.028+02:00

Kiekeboe!

Krieltjes in Zeist

We hebben vijf krielkuikentjes en ze zijn schattig. Het zijn Wyandottes, een Amerikaans ras. Wyandottes zijn heel rustige kipjes, lekker compact en rond. De hennetjes leggen goed, zijn betrouwbaar en soms ook hardnekkig broeds.

Dat laatste is een beetje sneu. Ze leggen namelijk geen bevruchte eitjes. Dat komt omdat wij geen haantje willen. Dat vinden we lekker rustig voor onze buren en vooral ook voor ons. Maar toch knaagt er af en toe iets. Bij ons en zeker bij onze kippen. En daarom vonden wij dat er kuikentjes moesten komen.

Hoe dat werkt, zo zonder haan? Heel eenvoudig: je zoekt gewoon iemand die wel kippen en een haantje heeft en dan leg je die bevruchte eieren onder jouw broedse kip. In mijn geval was dat een eitje: mijn oudste broer heeft namelijk ook Wyandotte-krielkippen, en meerdere haantjes. Hij vindt dat geen probleem. Met een half bos achter zijn huis en buren die ook allemaal haantjes hebben, valt dat gekraai niet eens op.

Onze broedse dame kreeg zes bevruchte eitjes. Klokkend en kirrend werkte ze de eieren met haar snavel onder haar opgestoken veren. De andere kippen deden al snel mee: zien broeden doet broeden, net als bij sommige mensen. Dat kon zo niet doorgaan. Vier moeders voor hooguit zes kuikentjes? Nee, dat leek ons verstikkend en dus verbanden we drie hennetjes weer naar de kippenren. Tante Bets mocht als enige in het broedhokje blijven.

Zondag was ze uitgerekend. Nu zou het gebeuren! Steeds weer keken wij in het broedhokje of het al zover was. Maar nee hoor, stoicijns bleef madame zitten en er klonk niets. Tot gisteravond. Ineens bewoog er iets: "Piep,piep", en ja hoor, daar kwam een zwart kopje onder moeders vleugels vandaan. "Oh..., ah, LIEF....."; we stonden er zelf van te klokken. Op de goede afloop hebben we een glaasje champagne gedronken. Alleen, het was nog niet afgelopen. De volgende dag lagen er nog meer open eierschalen. We hebben nu vijf kuikentjes en een lege champagnefles.

Dag van het aangespannen paard

2009-05-23T21:17:00.025+02:00

Bolhoedjes en cowboymeiden
Als paardenliefhebbers al een bijzonder slag mensen zijn, dan geldt dat helemaal voor deelnemers aan de Dag van het Aangespannen Paard in de Utrechtse Uithof. Ik ga er elk jaar even heen en kijk altijd weer mijn ogen uit. Knoestige mannen en vrouwen met bolhoedjes op, zwarte pakken en grote schorten die in vliegende vaart voorbijrazen op een rijtuig met een of meer paarden ervoor. Dit jaar ook stoere cowboymeiden op grote gevlekte paarden met lange staarten en manen en behaarde sokken.
De sfeer is altijd gemoedelijk, op het oubollige af, maar dat hoort er helemaal bij. Op de vrolijke klanken van een wals van Strauss of het niks-aan-de-hand-getetter van het orkest van James Last trekken Tuigpaarden, Shetlanders, Friezen, Welsh pony's, Tinkers en Groninger werkpaarden en hun berijders aan je voorbij.
En er zijn altijd Friese paarden. Schitterende gitzwarte dieren met wapperende manen en schuimvlokken om de bek -of moet ik mond zeggen?-die zich soms nog maar net in toom laten houden.

Folkert
Mijn favoriet is Folkert, een Friese hengst, het nieuwe boegbeeld van de Voortplanting. Volgens de speaker van de dag tenminste. Folkert is niet aangelijnd voor een koets, nee..Folkert is trots en mooi en mag rennen aan de leidsels. Zijn menner holt naast hem. Zijn enkels omzwachteld met mooie witte banden. Het ziet er schitterend uit.

Grande Finale
De dag sluit altijd af met de Grande Finale waar verschillende combinaties in een parcours met hindernissen strijden om de snelste tijd. Gewoon wie er het eerste is dus. Al met al weer als vanouds: een paardenevenement om te onthouden, ook als je geen kenner bent zoals ik.

Er tegenaan met Menoblues!

2009-05-20T14:28:00.024+02:00

Welkom bij Menoblues!
Heerlijk om nu eens in mijn eigen stijl te kunnen schrijven wat mij bezighoudt en wat ik leuk vind. Voorlopig is het nog even wennen aan dit voor mij nieuwe medium maar oefening baart kunst, dus hier is mijn eerste bericht over een bijzonder boek!

Vorige week was ik in schuilkerk De Hoop in Diemen bij de presentatie van Menoblues, HET overgangsboek van deze tijd. Geschreven door Wilma Smit en Pauline Ottervanger, zeer eigentijdse gynaecologen op leeftijd die samen met collega's een spetterende presentatie verzorgden van hun boek. Cabaret over de menopauze: altijd raak natuurlijk. Van vliegende vlammetjes en gierende hormonen tot geen zin in seks en algeheel chagrijnig. Het ging er in als koek bij het aanwezige publiek dat - net als ikzelf overigens- voor het grootste deel tot de doelgroep behoorde.

Het boek zelf is lekker geschreven; toegankelijk en met de nodige humor. Alles wat je als menopauzale vrouw wilt weten over je eigen conversie staat erin. Aangevuld met smakelijke recepten waarvan je volgens de auteurs niet dik wordt. En als echte uitsmijter: veel soms iets te opgewekte ervaringsverhalen van Carmen Pfaff, Lenette van Dongen, Willeke Alberti, Ans Markus en andere grootheden. Als dat geen aanbeveling is......

Menoblues is een uitgave van Kosmos Uitgevers, Utrecht/Antwerpen, ISBN 978-90-215-4550-9
Kijk ook op mijn website www.tekstjuweel.nl voor meer informatie!